İslam akidesinde (inanç esaslarında) şifayı veren yegâne kudret Allah’tır (Celle Celâluhû). Kur’ân-ı Kerîm’de Hz. İbrahim’in (a.s.) diliyle bu hakikat şöyle ifade edilir; ​”Hastalandığım zaman bana şifa veren O’dur.” (Şuarâ Suresi, 80) Bu nedenle eğer bir kimse, Allah’ı aradan çıkararak veya O’ndan bağımsız olarak bir insanın “kendi gücü, kerameti ya da enerjisiyle” şifa verdiğine inanır ve “şifacı” kelimesini bu niyetle kullanırsa, bu fıkhen ve akide bakımından son derece sakıncalıdır. Şifayı Allah’tan başka bir varlığa müstakil bir güç olarak nispet etmek, tevhit inancına aykırıdır ve şirk tehlikesi doğurur. Fakat ​İslam fıkhında ve kelamında “İsnad-ı Mecazî” (mecazi olarak bir işi sebebe bağlama) denilen bir kaide vardır. Yani asıl failin Allah olduğunu bilerek, bir kimseyi şifaya vesile olduğu için “şifacı” veya “şifa vesilesi” olarak adlandırmak bu kabildendir. Tıpkı rızkı verenin Allah olması ama maaş ödeyen veya iş veren kişiye mecazen “rızık kapısı” denilmesi gibi, ​ya da öldürenin Allah olması ama Azrail (a.s.) için “can alan” denilmesi gibi. ​Bir doktora veya tedavi uygulayan kişiye “şifacı” demek, “şifaya vesile olan kimse” anlamında kullanılırsa günah sayılmaz. Ancak yine de kavram kargaşasına yol açmamak için dikkatli olunmalıdır. İnancı korumak ve yanlış anlaşılmalara mahal vermemek adına “şifacı” gibi ucu açık ifadeler yerine “şifaya vesile olan”, “tabip/doktor” veya “tedavi eden” ifadelerini kullanmak akide açısından çok daha emniyetlidir. Ayrıca günümüzde dini veya mistik duyguları istismar ederek kendisini “şifacı” olarak tanıtan, bilimsellikten ve sahih dini bilgiden uzak kişilere karşı uyanık olunmalıdır. İslam’da meşru tedavi yolları; uzman doktorların tıbbi tedavisi ve Kur’an/sünnette yer alan meşru dualarla (rukyetü’ş-şer’iyye) Allah’tan şifa istemektir.