Başkasının mahremini korumak, size emanet edilen bir sırrı tutmak veya söylenmesi halinde fitneye, zarara ya da haksızlığa yol açacak bir konuyu gizlemek dinen sadece bir hak değil, aynı zamanda bir görevdir. İslam fıkhında emanete riayet etmek ve kul hakkını korumak esastır. ​Sır tutmanız gereken veya söylemenizin sakıncalı olduğu bir durumda doğrudan yalan söylemek yerine başvurabileceğiniz dini ve fıkhi yollar vardır. ​İslam’da zorunlu durumlar dışında yalana izin verilmez. Ancak bir konuyu söylemek durumunda değilseniz veya o bilgi size emanet edilmişse, doğrudan yalana başvurmak yerine meşru yolları tercih etmek gerekir. Tevriye; söz söyleyenin zihninde doğru bir anlamı kastederek, dinleyenin farklı bir anlam anlamasına imkan tanıyacak kapalı ifadeler kullanmaktır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ve sahabe, zor ve mahrem durumlarda tevriyeye başvurmuşlardır. ​Örneğin; “O konu hakkında bilgim yok” derken zihninizde “Bu konunun detayları hakkında size verecek bir bilgim yok” veya “Bu konuda konuşma yetkim/bilgim yok” anlamını kastederek söylerseniz yalana girmeden konuyu kapatmış olursunuz. Fakat “Ben o olayı hiç duymadım/görmedim” gibi kesin ve net bir yalan söylemek sakıncalıdır. Bunun yerine kelime oyunlarıyla (tevriye) kendinizi ve sırrı korumanız fıkhen doğrudur. Bununla birlikte, ​hiç tevriye veya kelime oyunuyla uğraşmadan, dinen en temiz ve ahlaki olan yöntem ise sınır çizmektir. Yalan söylemeden veya bilgiye sahip olup olmadığınızı açık etmeden konuyu kapatabilirsiniz. ​”Bu konu beni ilgilendiren/konuşabileceğime izin verilen bir konu değil.” ​”Bu hususta konuşmam doğru olmaz, lütfen bana sormayın.” ​”Bana emanet edilen veya mahrem olan konularda yorum yapmamayı tercih ediyorum.”