İnsanların veya hayvanların tüketebileceği, niteliğini kaybetmemiş temiz zeytinyağının sırf tozu yatıştırmak amacıyla toprağa dökülmesi dinen caiz değildir. Kur’an-ı Kerim’de “Yiyin, için fakat israf etmeyin…” (A’râf, 31) buyrulmaktadır. Tüketilebilir nitelikteki bir gıdayı asli amacının dışında yok etmek israf kapsamına girer. İnsanlığa gıda ve şifa olarak sunulmuş bir nimeti, başka alternatifler (su vb.) varken yere dökmek nimetin şükrüne ve hürmetine aykırıdır. Ancak zeytin sıkıldıktan sonra geriye kalan dip tortusu, posası (prina) veya sıkım esnasında çıkan karasu, gıda maddesi (nimet) olmaktan çıkmış sanayi atığı / tortu hükmündedir. Yere dökülen şey yenilebilir bir gıda değil, işe yaramayan bir atık ise ve bu atık toz-dumanı önleyerek çalışanların veya çevrenin sağlığını korumak gibi faydalı bir amaca hizmet ediyorsa, bunun toprağa dökülmesinde dinen bir sakınca yoktur. Buradaki bir diğer fıkhi ve hukuki kural, dökülen bu atığın toprağa, çevredeki canlılara, su kaynaklarına veya ağaçların köklerine kimyasal bir zarar vermemesidir. Zira İslam’da “Zarar vermek ve zarara zararla karşılık vermek yoktur” (Hadis-i Şerif) kaidesi esastır. Çevreye bir zararı yoksa ve tozu engelliyorsa kullanılması caizdir. ​Özetle; insanların yiyebileceği temiz zeytinyağını tozu yatıştırmak için yere dökmek israftır ve caiz değildir. Ancak gıda değeri olmayan, zeytinin posasını, dip tortusunu veya atık suyunu çevreye zarar vermemek kaydıyla toz-dumanı engellemek için kullanmakta dinen bir vebal veya sakınca bulunmamaktadır.