İbnü’l-Cevzî (el-Mevzûât adlı eserinde), İbn Hacer el-Askalanî, İmam Zehebî ve Celâleddin es-Süyûtî gibi en büyük hadis eleştirmenleri, bu mektubun senedinde bulunan ravilerin yalancı/güvenilmez olduğunu ve metnin Hz. Peygamber’e (s.a.v.) ait olmadığını net bir şekilde belirtmişlerdir. İsnadındaki (nakleden kişiler zincirindeki) kopukluklar ve sonradan kurgulanmış dil yapısı nedeniyle hadis ilmi kriterlerine göre “mevzu” kabul edilir. Bir metnin uydurma olduğunu bile bile “Bu, Peygamber’in (s.a.s.) kesin sözüdür/mektubudur” diyerek buna inanmak ve bu niyetle taşımak veya asmak caiz değildir. Peygamberimiz’e (s.a.s.) uydurma söz isnad etmek dinen büyük bir vebaldir. Mektubun metni incelendiğinde; içinde Allah’ın isimleri, dualar ve hamd ifadeleri yer alır (şirk veya anlaşılmaz büyü/tılsım sözleri içermez). Bu sebeple eğer kişi bu mektubu “Peygamberin (s.a.s.) buyruğudur” diye değil, sadece içinde Allah’ın isimleri ve meşru dualar geçtiği için, teberrüken (şifa ve korunma umarak) eve asıyorsa veya yanında taşıyorsa ve bundan fayda gördüyse, buna ruhsat (izin) verilebilir, sırf içeriğindeki Esmâ-i Hüsna hürmetine tutmakta sakınca görmeyenler olmuştur. Ancak o mektubun yerine eve Ayete’l-Kürsi, Felak-Nas sureleri veya Bakara Suresi’nin son iki ayetinin (Âmene’r-Rasûlü) yazılı olduğu bir levha asabilirsiniz. Bunların koruyuculuğu ve şifası sahih (kesin) hadislerle sabittir. Mektup evinizde kalmaya devam etse bile, dayanağınızın mektubun kendisi veya o uydurma hikaye değil; metindeki Allah’ın yüce isimleri ve Yüce Allah’ın muhafazası olduğunu zihninizde netleştirin. ​Sonuç olarak; uydurma olduğu hadis alimlerince nettir, zayıf diyen dahi neredeyse yoktur. Ancak içeriğinde küfür/şirk olmadığı için, uydurma olduğuna inanmak kaydıyla sırf dua niyetiyle faydalanılmasına fıkhen esneklik gösterilmiştir. Yine de sahih olan ayet ve dualara yönelmeniz en doğru yoldur.