Resmî nikahın aileden gizlenerek kıyılması ve bu nikaha şahitlik edilmesi konusu, İslam fıkhındaki “nikahın aleniyeti (duyurulması)” esası ve “velinin (ailenin) rızası” açılarından ciddi sakıncalar taşır. İslam’da nikahın en temel şartlarından biri gizli olmaması, toplum ve aile tarafından bilinmesidir. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), “Nikahı ilan edin (duyurun)” buyurmuştur. Aileden ve yakın çevreden saklanan bir nikah —resmî organlarca kıyılsa dahi— gizli nikah (nikah-ı sır) kapsamına girer ve fıkhen sakıncalı kabul edilir.  Hanefî mezhebine göre bülûğ çağına ermiş akıllı bir kadının velisinden bağımsız nikah kıyması (belirli şartlarla) geçerli sayılsa da, Cumhur-u Ulema (Şafiî, Maliki, Hanbelî) velinin izni olmadan kıyılan nikahı kesin olarak geçersiz (batıl) sayar. Ailenin “birbirinizi tanıyın” diyerek zaman istemesi meşru bir gerekçedir. Onların bu makul isteğini aşarak arkalarından iş çevirmek, ana-baba hakkını ihlal etmek anlamına gelir. Ailenin haberi yokken evli gibi hareket etmek veya vize gibi bürokratik süreçleri yürütmek, aileye ve kuruma karşı dürüstlük ilkesini zedeler. Sonradan ortaya çıktığında aile içinde telafisi imkansız kırılmalara yol açabilir. İslam fıkhında; dinen sakıncalı olan, aile bağlarını koparmaya (kat’-ı rahim) sebep olacak veya aldatmaya dayalı bir sürece aracı olmak ve şahitlik etmek de caiz değildir. Ayet-i kerimede “Günah ve haddi aşmak üzerinde yardımlaşmayın” (Maide, 2) buyrulmaktadır. Ailenin rızasını çiğneyerek gizlice nikah kıyan gençlere bu konuda şahitlik yaparak destek olmak, onların işlediği vebale ortak olmaktır. ​Vize veya yurtdışı süreçlerinin kolaylaşması mantıklı bir gerekçe gibi görünse de, evliliğin ilk adımını aileden gizli iş yaparak ve onların güvenini sarsarak atmak manevi bereketi götürür. Bu duruma şahitlik yapmamalı, gençler aileyi ikna etmeye yönlendirilmelidir. Ailenin bilgisi dahilinde kıyılacak ön resmî nikah hem dinen hem de ahlaken en huzurlu yoldur.