​Bir Müslümanın dinden çıkması (irtidat) için; Allah’ın emir ve yasaklarıyla dalga geçmesi, ayet veya hadisleri reddetmesi, haramı helal, helali haram sayması veya dinin bir hükmünü küçümsemesi gerekir. ​Eşiniz ​İslam’da cana kıymanın (intihar veya ötanazi) günah ve haram olduğunu kabul etmektedir. Nitekim size cevabında “Günah olduğunu biliyorum” diyerek dinin bu hükmünü onaylamış, reddetmemiştir. ​Cümlesini “Günah olmasaymış…” diyerek kurması, dindeki bir hükme isyan veya itiraz değil; ölüm acısı çeken insanlara karşı hissettiği insani bir merhamet ve empati duygusunun yanlış ve kural dışı bir ifadesidir. ​Eşiniz beş vakit namazında, ibadetinde ve ölümden/Azrail (a.s.)’dan bahsederken muhtemelen ölüm anında çekilen acıların ağırlığından etkilenmiş ve bu üzüntüyle temenni niteliğinde bir cümle kurmuştur. ​İslam alimleri, bir Müslümanın ağzından çıkan hatalı ifadeleri değerlendirirken kişinin niyetine, imandaki samimiyetine ve sözünün arkasındaki amaca bakarlar. Eşinizin niyeti dinden çıkmak, ayetle veya haramla savaşmak değil; sadece acı çeken insanlara acıma duygusudur. Bu tür uygunsuz temenniler dinden çıkarmaz, en fazla ağızdan kaçmış “hatalı/hoş olmayan bir kelam” sayılır. ​Nikahın düşmesi veya bozulması için eşlerin dinden çıkması (mürted olması) gerekir. Eşiniz bu durumda dinden çıkmış sayılmadığı için nikahınız devam etmektedir. Herhangi bir dini nikah tazeleme (tecdid-i nikah) zorunluluğu yoktur.