​Sorunuzda bahsettiğiniz fıkhi görüş (yazlık/kışlık ev meselesi), kişinin kendi mülkiyetinde olan veya tamamen kendisine ait/bağımsız ikinci bir meskeninin bulunması durumunda geçerlidir. Ancak anlattığınız senaryoda durum fıkhen vatan oluşturmaz. ​Babanın “Ben öldükten sonra da bu odalar sizin” demesi fıkhen bir vasiyettir (veya geleceğe yönelik bir hibe vaadidir). İslam hukukunda mirasçıya vasiyet geçersizdir ve baba hayatta olduğu müddetçe o evin, odaların ve arsanın tamamı hukuken ve şer’an babanın mülküdür. Çocuğun o odada hakkı, babasının sağlığında ona sunduğu bir “izin ve ikramdan” (ibaha) ibarettir. Kişinin kendi mülkü olmayan, sadece misafir veya izinli olarak kaldığı bir yer (odanın kilitli olması bu durumu değiştirmez) onun vatan-ı olamaz. ​Fıkıhta bir yerin kişiye vatan olabilmesi için orada bağımsız bir meskeninin (beyt/ev) olması gerekir. ​Bir evin içindeki sadece “bir oda”, müstakil bir ev hükmünde değildir. ​Mutfak, banyo, giriş gibi ortak kullanım alanları babanın mülkünde ve kontrolündedir. ​Dolayısıyla, odanın kilitlenmesi ve diğer kardeşlerin girmemesi o odayı müstakil bir “yazlık/kışlık ev” statüsüne sokmaz. O yapı hala “babanın evidir. “​Eğer bu çocuklar evlenip başka bir şehirde kendilerine ayrı bir hayat ve asıl vatan kurmuşlarsa, babalarının evine geldiklerinde (orada kalma niyetleri ikamet süresinden azsa) fıkhen misafir (seferi) olurlar. Babanın onlara bir oda tahsis etmiş olması, o odanın anahtarının çocukta durması bu seferilik hükmünü kaldırmaz. Özetle, babanın sağlığında mülkiyeti kendisine ait olan evdeki odaları çocuklarına paylaştırması ve “ölünce sizin olacak” demesi, o odayı kullanan çocuk için orayı vatan yapmaz. Çocuklar başka bir şehirden babalarının evine geldiklerinde, eğer fıkhi şartlar (mesafe ve kalma süresi) oluşmuşsa seferi olurlar.