İslam fıkhına göre Kur’an-ı Kerim tilaveti dinlerken anne veya babanın çağırması durumunda ne yapılacağı, dinlenen tilavetin canlı bir tilavet mi yoksa bir ses kaydı/yayın mı olduğuna ve durumun aciliyetine göre değişiklik gösterir. ​Bir kimse canlı olarak Kur’an okuyan birini dinliyorsa, fıkha göre Kur’an-ı Kerim’i dinlemek farz-ı kifayedir (ortamda dinleyen başkaları varsa sorumluluk düşer, kimse yoksa dinleyene farz olur). Bu durumda anne veya baba çağırdığında, eğer durum acil değilse Kur’an dinlemeye devam edilir. Ancak eğer ebeveynin çağrısı bir yardım talebi, acil bir ihtiyaç veya tehlike arz eden bir durumla ilgiliyse, dinlemeyi derhal bırakıp ebeveyne icabet etmek vaciptir (şarttır). Cihazlardan (hoparlör, telefon, televizyon vb.) dinlenen Kur’an tilavetini dinlemenin hükmü konusunda fukaha arasında farklı görüşler olmakla birlikte, genel kabul bunun canlı bir tilavet gibi “mutlak farz” olmadığı, hürmeten dinlenmesi gerektiği yönündedir. Bu durumda en doğru ve pratik uygulama, anne veya baba seslendiğinde ses cihazını duraklatmak (durdurmak), ebeveynin isteğini yerine getirdikten sonra tilavete kaldığı yerden devam etmektir. Böylece hem Kur’an-ı Kerim’in hürmeti korunmuş hem de anne-babanın hakkı gözetilmiş olur. Fıkıhta “Anne-baba çağırdığında nafile namaz bile bozulabilir” esası vardır. Eğer kişi nafile (sünnet) namaz kılarken anne veya babası durumdan habersizce seslenirse ve gitmediğinde üzüleceklerse namazı bozup gitmesi caiz görülmüştür. Kur’an dinlemek de doğrudan bir farziyet taşımadığından, ebeveynin rızasını gözetmek önceliklidir.