Adak, gelecekte gerçekleşmesi istenen bir şarta (örneğin: “Oğlum şu işe girerse…” veya “Oğlum çalışmaya başlarsa…”) bağlanır. Annenizin ifadesi ise “Oğlum çalışsaydı…” şeklinde, geçmişte gerçekleşmemiş veya şu an mevcut olmayan bir duruma karşı duyulan bir temenni, hasret veya pişmanlık ifadesidir. Fıkıhta bu tür “keşke” anlamı taşıyan temenni cümleleriyle adak münakit (geçerli) olmaz. Adak, kişinin kendisini ibadet cinsinden bir şeyi (sadaka v.b.) yapmaya kesin olarak zorunlamasıdır. Annenizin sözü sohbet esnasında, o anki duygu yoğunluğuyla dile getirilmiş içsel bir arzuyu (iyilik yapma isteğini) yansıtmaktadır.  Sizin “Her ay mı?” sorunuza “Evet” demesi, geçmişteki o temennisinin kapsamını netleştiren bir açıklamadır; sıfırdan kesin bir adak iradesi beyanı (inşa) değildir. “Keşke geçmişte öyle olsaydı da her ay verseydim” fikrinin onaylanmasıdır. ​Annenizin bu sözünden dolayı bir yükümlülüğü (borcu) yoktur. Yani dinen “her ay şu kadar para vermesi gerekir” gibi bir zorunluluktan bahsedilemez. Dolayısıyla vermediği takdirde bir günaha girmez, üzerinde bir kul veya Allah hakkı oluşmaz. ​Fıkhen bir bağlayıcılığı olmasa da, annenizin bu niyeti İslam’da “hayırlı bir temenni” ve “güzel bir niyet” olarak kabul edilir. Dolayısıyla durumu elverir de tamamen kendi gönlünden koparak talebelere (öğrencilere) az ya da çok yardım ederse, bu bir sadaka ve iyilik olur; ecri de çok büyüktür.