Dinde yükümlülükler ve nezaket kuralları güç yetirebilmeye dayanır. Gerçekten hasta, bitkin veya ayakta duramayacak durumda olan genç bir bireyin oturmaya devam etmesi caizdir. Dini kaidelerde “zaruretler, kendi miktarınca geçerlidir” ilkesi vardır. Kendi sağlığını riske atacak derecede hasta olan birinin başkasına yer verme yükümlülüğü yoktur. Hak ihlali, bir başkasının hakkı olan bir durumu haksız yere gaspedince ortaya çıkar. Toplu taşımada ayakta duramayacak kadar rahatsız olan birinin oturması kendi temel ihtiyacı ve hakkıdır. Dolayısıyla, başka bir öncelikli gruba (yaşlı, hamile, çocuklu) yer verememesi durumunda kul hakkına girmiş olmaz. Kişi gerçekten maazeret sahibi ise vicdani bir sorumluluk taşımaz. Ancak durumunu abartan veya sırf keyfi olarak hasta taklidi yapan biri hem ahlaki hem de manevi sorumluluk altına girer. Kişinin özel sağlık durumunu veya rahatsızlığını tanımadığı kişilere sözlü olarak beyan etme ya da kanıtlama zorunluluğu yoktur. Özel hayatın ve mahremiyetin korunması esastır. Ancak hukuki bir mecburiyet olmasa da, toplumsal yanlış anlaşılmaları, sert tepkileri veya kötü zannı (suizan) önlemek adına nezaketen “Kusura bakmayın, ben de rahatsızım / kendimi iyi hissetmiyorum” şeklinde kısa bir ifade kullanmak ortamdaki gerginliği önlemek açısından faydalı olur.