​İslam alimleri, bir sözün kişiyi dinden çıkarması için o kişinin dinin bir emrini küçümsemesi, alay etmesi veya inkar etmesi gerektiğini belirtirler. ​Bir Müslümanın “Ailem benim için önceliklidir” demesi, genellikle dini inkar etmek değil, günlük yaşamdaki sorumluluk, sevgi ve zaman ayırma sırasını ifade eder. İslam zaten aileye bakmayı, çocukları korumayı ve eşe iyi davranmayı birer ibadet olarak kabul eder. Dolayısıyla, ailesini ön planda tutan bir kişi, aslında dinin kendisine yüklediği bir görevi (ailenin korunması) yerine getirmeye çalıştığını düşünüyor olabilir. ​İslam fıkhında bir kişi namaz, oruç gibi ibadetleri dünya telaşı veya ailevi sorumluluklar sebebiyle aksatıyorsa, bu kişi “günahkar” (fâsık) olur ama “kafir” olmaz. Dinden çıkmak için “Namaz gereksizdir” veya “Ailem, Allah’ın emirlerinden daha üstündür” gibi kesin bir inkar veya meydan okuma gerekir. ​Ayrıca arkadaşınız “İyi bir Müslüman olarak yaşamak istiyorum” diyerek aslında dinin otoritesini kabul ettiğini, ancak pratik hayatta önceliği ailesine verdiğini belirtiyor. Bu, imandaki bir eksiklik veya ameliyedeki bir kusur olarak görülür, dinden çıkış olarak değil. Özetle, bir Müslümanı dinden çıkarmak (tekfir etmek) çok ağır bir sorumluluktur. Alimlerin genel kaidesi; ”bir sözde 99 ihtimal küfür, 1 ihtimal iman yönü varsa, o kişinin Müslüman olduğuna hükmedilir” şeklindedir. Arkadaşınızın sözü, muhtemelen ailesine olan aşırı düşkünlüğünü ifade eden, dini inkar amacı taşımayan, ancak manevi açıdan “öncelik sıralaması hatası” olarak görülebilecek bir ifadedir.