İslam fıkhı ve ahlakında ebeveynin çocuk üzerindeki en temel sorumluluğu, onun beden, ruh ve zihin sağlığını korumaktır. Bebeklerin ve küçük çocukların zihinsel veya gelişimsel süreçlerine zarar veren/verme ihtimali yüksek olan içeriklere maruz bırakılması yanlıştır. İslam fıkhındaki ana kaidelerden biri “Zarar vermek de zarara zararla karşılık vermek de yoktur” (La darara va la dirar) ilkesidir. Bir ebeveynin, çocuğun akli/zihinsel melekelerine zarar verdiği veya ciddi risk oluşturduğu sabit olan bir uygulamayı ısrarla yapması caiz değildir. Çocuk ebeveyne verilmiş bir emanettir. Kur’an-ı Kerim’de “Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun…” (Tahrim, 66/6) buyrulur. Çocuğun zihinsel gelişimini veya beyin yapısını olumsuz etkileyecek dijital maruziyetler, bu emanet bilincine aykırı düşer. İslam’da sadece anne-babanın evlat üzerinde değil, evladın da anne-baba üzerinde hakları vardır. Çocuğun sağlıklı bir birey olarak yetiştirilmesi bu hakların başındadır. Çocuğun zihinsel gelişimini ihmal veya istismar suretiyle riske atmak, evlat hakkına (kul hakkına) girmektir. Ev işleri, çalışma hayatı veya günlük koşturmacalar, çocuğun temel sağlığını ve zihinsel gelişimini riske atacak bir uygulamaya meşru bir gerekçe olamaz. İslam fıkhında “zaruret” kavramı, sadece hayati ve çaresiz durumları kapsar; günlük iş yoğunluğu veya kolaycılık bir zaruret değildir. Ebeveyn yoğun olsa dahi, çocuğu dijital ekranla baş başa bırakmak yerine güvenli, eğitici ve fiziksel alternatifler (güvenli oyun alanları, fiziksel oyuncaklar veya aile içi destek) bulmakla mükelleftir. ​Özetle; uzmanların gelişimsel zararlarını açıkça belirttiği yaş gruplarında çocuklara kontrolsüz ve zararlı ekran izletmek dinen sorumluluk doğuran, caiz görülmeyen bir tutumdur.