​Fıkhi anlamda Dahvetü’l-Kübrâ, şer’î gündüzün tam ortasıdır. İmsak vakti (fecr-i sadık) ile başlar ve akşam ezanı (gurub) ile biter. İmsak ile akşam vakti arasındaki toplam süre hesaplanır, ikiye bölünür ve çıkan bu süre imsak vaktine eklenir. Bulunan bu tam orta nokta Dahvetü’l-Kübrâ vaktidir. Bu vakit, güneşin tam tepede olduğu astronomik öğle vakti (Zeval vakti) ile karıştırılmamalıdır. Şer’î gündüz imsaktan başladığı için, Dahvetü’l-Kübrâ normal öğle ezanından yaklaşık 45 dakika ile 1 saat öncesine denk gelir. ​Hanefi mezhebine göre Ramazan orucunun geçerli olabilmesi için, o ibadetin büyük bir kısmında niyetli bulunmak şarttır. Dolayısıyla Ramazanda bir kişi imsaktan itibaren yeme, içme veya cinsel birliktelikte bulunmadıysa ve gün ortasından (Dahvetü’l-Kübrâ’dan) önce, örneğin kuşluk vaktinde “Ben bugün oruç tutmaya niyet ettim” derse, şer’î günün yarıdan fazlasını niyetli olarak geçirmiş kabul edilir. İbadetin çoğuna isabet eden bu niyet, günün tamamını kurtarır ve oruç geçerli olur. Keza, günü önceden belirlenmiş adak orucu veya kişinin kendi isteğine bağlı olan nafile oruçlarda, imsaktan beri bir şey yenip içilmediyse bu vakitten önce niyet etmek yeterlidir. ​Hanefi mezhebinin bu hükmü, gece niyet etmeyi unutan veya sabah uyandığında nafile bir oruç tutmak isteyen müminler için büyük bir kolaylıktır. İmsak ile Dahvetü’l-Kübrâ arasında orucu bozucu bir eylemde bulunmayan kişi, bu vakit girmeden önce kalben veya dilerse dilerse diliyle de niyet ederek günün geri kalanını oruçlu geçirerek bu ibadeti fıkhen geçerli olur. Fakat ​günü belirlenmemiş adak orucu, kaza oruçları veya kefaret gibi cezai nitelikteki oruçlarda imsaktan sonra niyet etmekle bu oruçlar geçerli kabul edilmez.