İslam âlimlerinin çoğunluğuna (Cumhūr) göre yeryüzünde fıkhî anlamda harem kabul edilen diğer ana merkez Mescid-i Nebevî ve çevresidir. ​Hanefî fıkhına göre “Harem”; toprağına girildiğinde avlanmanın, bitki/ağaç kesmenin haram kılındığı ve bu yasaklar ihlal edildiğinde ceza (tazminat/kefaret) ödenmesi gereken özel korumalı bölge demektir. ​Hanefîlere göre Medine-i Münevvere ve Mescid-i Nebevî çevresi, fıkhî yaptırımları olan bir Harem bölgesi değildir. Peygamber Efendimizin (s.a.v.) Medine’deki uygulamalarında ashabın avlandığı, bitkileri kestiği ve çocukların kuşlarla oynamasına izin verildiği sabittir. ​Medine için kullanılan “harem” nitelendirmeleri, Hanefîlere göre Mekke’deki gibi cezai yaptırımı olan hukuki bir sınır değil; şeref, fazilet, hürmet ve güvenlik vurgusu taşıyan ifadelerdir. Bu nedenle Medine’de ağaç kesmek veya avlanmak ceza gerektirmez. Keza ​Mescid-i Aksâ ve çevresi için halk arasında kullanılan “Harem-i Şerif” ifadesi tamamen saygı ve hürmet amaçlı bir tabirdir. Hanefî fıkhına göre Kudüs dâhil yeryüzündeki hiçbir mescid veya belde Harem statüsünde değildir. ​Özetle; ​Mescid-i Harâm, yeryüzündeki tek fıkhî Harem’dir. ​Mescid-i Nebevî ve Medine yüce ve mübarek bir mekândır, ancak fıkhî anlamda Harem değildir. Keza ​Mescid-i Aksâ (Kudüs) kutsal ve mübarektir, ancak fıkhî anlamda Harem değildir.