Yaban hayatını sebepsiz yere tahrip etmek ve ekolojik dengeyi bozmak vebaldir. İslam fıkhında ve ahlakında hak kavramı sadece insanlarla sınırlı olmayıp, Yaratıcı’nın emaneti olan hayvanları ve doğayı da kapsar. İslam hukukuna göre hayvanlar kendi yaşam alanlarında yaşama, beslenme ve üreme hakkına sahiptir. Kur’an-ı Kerim’de hayvanların da insanlar gibi birer “ümmet” (sosyal topluluk) olduğu belirtilir (En’âm, 6/38). Dolayısıyla, onların doğal yaşam alanlarını keyfi veya aşırı müdahalelerle yok etmek hayvan hakkına girmek sayılır. İslam’da doğanın dengesini (mizan) bozmak, yeryüzünde bozgunculuk (fesad) çıkarmak olarak değerlendirilir. Bir maden, tünel veya şehirleşme projesinde canlıların habitatı yok ediliyor, su kaynakları kurutuluyor veya biyolojik çeşitlilik tehdit ediliyorsa, bu durum “fiziki çevreye ve canlılara zulüm” kapsamında vebal getirir. İnsanların barınma, ulaşım veya enerji gibi asli ihtiyaçları için altyapı projeleri (tünel, yol, maden) yapması kural olarak caizdir. Ancak fıkıhtaki “Zaruretler kendi miktarlarınca takdir olunur” kaidesi gereği bu müdahalelerin; keyfi değil, gerçek bir ihtiyaca dayanması, doğaya ve hayvanlara en az zarar verecek teknoloji ve yöntemlerle yapılması, zarar gören ekosistem için alternatif yaşam alanları (ekolojik koridorlar, kamulaştırılmış koruma alanları vb.) oluşturulması şarttır. ​Gerekli çevresel etki değerlendirmesi yapılmadan, sırf daha fazla kazanç veya kolaylık uğruna yaban hayatını hiçe sayarak yapılan her türlü yapılaşma ve yıkım; hem ekolojik dengeyi bozduğu hem de canlıların yaşam hakkını gasp ettiği için dinen vebal ve sorumluluk oluşturur.