İmam Malik, İmam Şafii, İmam Ahmed bin Hanbel ve Ebu Hanife gibi fıkıh mezhebi liderlerinin de dahil olduğu alimlerin büyük çoğunluğuna göre, sihir öğrenmek ve öğretmek mutlak olarak haramdır, hatta bazı durumlarda küfür (dinden çıkma) sebebi sayılmıştır. Bu alimler, Bakara Suresi 102. ayette geçen sihirle ilgili uyarıları ve “Sihirbaz nereye gitse iflah olmaz” (Taha, 69) gibi ayetleri delil getirerek, kötüye kullanılma riski çok yüksek olduğu için şerrin kapısını tamamen kapatmayı (sedd-i zerai ilkesini) esas almışlardır. Sihrin kendisini uygulamak amacıyla değil, sadece ne olduğunu bilmek, şerrinden korunmak ve sihre maruz kalmış insanların büyüsünü çözmek amacıyla öğrenilmesinin caiz olduğunu savunan alimler de vardır. ​İbn Hacer el-Askalânî, hadis şerhi Fethu’l-Bârî’de bu konudaki farklı görüşleri nakleder. İslam alimlerinden bazıları, “Şerri bilmeyen ondan korunamaz” mantığından hareketle, hak ile batılı ayırt edebilmek ve insanlara zarar veren büyücülerin hilelerini bozabilmek için bu bilginin teorik olarak öğrenilmesinde bir sakınca görmemişlerdir. Zekanın açılması veya bir faidenin elde edilmesi gibi amaçlar için tavsiye edilen formüllerle amel etmek yerine, İslam’ın tavsiye ettiği asıl ve zahiri sebeplere sarılmak her zaman en güvenli yoldur. Ders çalışmak, zihni çalıştırmak, kitap okumak ve tekrar etmek işin fıtri kanunudur. Allah çalışana verir. Kur’an’da geçen ve peygamberlerin diliyle bize öğretilen duaları (örneğin Taha Suresi 25-28. ayetleri: “Rabbim göğsümü genişlet, işimi kolaylaştır…” veya “Rabbim ilmimi artır” duasını) doğrudan diliyle ve kalbiyle Allah’tan istemektir. ​Arada hiçbir kağıt, su veya gizemli formül olmadan doğrudan Allah’a el açıp dua etmek, her zaman hem sünnete en uygun olanı hem de amel açısından en temiz olanıdır.