​Eğer mizaç ilmi; kişinin vücut yapısını (kan, safra, balgam, sevda dengesini) analiz ederek buna uygun beslenme programları, bitkisel takviyeler veya koruyucu sağlık uygulamaları geliştirmek için kullanılıyorsa fıkhen caizdir. Bu durum, tıp tarihinin (İbn-i Sina eczacılığı gibi) tecrübî bir birikimidir. Bir doktorun veya uzmanın, hastanın fiziksel semptomlarına bakarak bedensel bir rahatsızlığı teşhis ve tedavi etmeye çalışması, bahsedilen “gaybı bilme iddiası” veya “kehanet” kapsamına girmez. İslam, meşru ve sağlığa zarar vermeyen yöntemlerle tedavi olmayı (tıbb-ı nebevi çerçevesinde) teşvik eder. Fakat “Senin mizacın şu, dolayısıyla sen doğuştan kötü ahlaklısın, bencil olmaya mahkumsun” gibi kesin manevi/psikolojik yargılarda bulunmak, insanın iç dünyasını (gaybı) bildiğini iddia etmek anlamını taşır ve haramdır. Kişinin mizacına bakarak gelecekte hangi hastalıklara kesin yakalanacağını iddia etmek, akıbeti hakkında yorumda bulunmak inanç esaslarıyla çelişir. Tedavi adı altında insanları dış görünüşlerine veya mizaç kalıplarına göre etiketleyip ruhsal olarak yargılamak, “İslam’ın kardeşlik ve önyargısız yaklaşım” prensiplerine tamamen aykırıdır. ​Özetle; Mizaç ilmi yalnızca bedensel sağlığı korumak, doğru beslenmek ve fiziki hastalıklara tecrübî çözümler bulmak amacıyla bir geleneksel tıp yöntemi olarak kullanılıyorsa caizdir. Ancak işin içine insanın gizli niyetlerini okuma, karakterini peşin hükümle yargılama veya gelecek tayin etme (kehanet) boyutları girerse kesinlikle caiz değildir.