Öncelikle; İslam hukukunda sadece niyet ederek haram bir paranın hükmünü helale çevirmek ya da “ben helal kısmına niyet ediyorum” diyerek durumu meşrulaştırmak söz konusu değildir. Hüküm, niyetten ziyade paranın kaynağına ve işlemin mahiyetine göre belirlenir. Haram kazancı olan bir kişi, elindeki haram parayı tayin ederek alışveriş yapmış olsa habislik mala da sirayet eder, tayin etmeden alırsa haramlık mala sirayet etmez. Keza kazancının çoğu helal olsa, bizzat haram parayla alındığı kesin olarak bilinmeyen mal mubahtır ve bu malın hediye edilmesi durumunda kabul edilmesi de caiz görülür. Kişi marketten veya mağazadan bir mal alırken cebinden doğrudan haram nakit parayı uzatarak almaz. Alışveriş anında mal satın alınır ve o malın bedeli müşterinin üzerinde bir “borç” (zimmet) olarak kalır. Satın alınan malın borcu daha sonra haram para ile ödenmiş olsa bile, haramlık bizzat satın alınan o fiziksel mala doğrudan sirayet etmez. ​

Ancak bu durum hukuken bir hafifleme (ruhsat) sağlasa da, sürecin bütününe bakıldığında takvaya ve ihtiyata uygun olan haram parayla satın alınan malı hediye almaktan sakınmaktır. Eğer bu hediyeyi reddetmek aranızda büyük bir kırgınlığa, akrabalık bağlarının (sıla-i rahim) kopmasına yol açmayacaksa ve hediyeyi geri çevirmek hayatınızı zorlaştırmayacaksa, ihtiyatlı davranıp bu hediyeyi kullanmamak veya ihtiyacı olan fakir birine vermek en sağlıklı ve takvaya uygun yoldur. Eğer hediyeyi geri çevirmek aranızdaki akrabalık/yakınlık ilişkisine ciddi zarar verecekse, kişiyi rencide edecekse ve hediyenin zayi olması israfa yol açacaksa; yukarıda bahsettiğimiz “zimmet” kuralı (yani borcun haram para ile ödenmesinin bizzat o mala doğrudan sirayet etmemesi) sebebiyle bu hediyeyi kullanmanızda kesin bir haramlık olduğu söylenemez. Ancak bu durum yine de manevi bir habislik barındırdığından, mecbur kalmadıkça tercih edilmemelidir.