İslam’a göre, evlilik görüşmesi (hıtbe / dünür olma) sonrasında veya tanışma sürecinde karşınızdaki kişiyi beğenmediğinizde, içinize sinmediğinde teklifi reddetmek tamamen caizdir ve bu gerekçeyle kimsenin kul hakkına girilmiş olmaz. ​İslam hukukunda evlilik akdi (nikah), tarafların tamamen özgür iradesi, rızası ve karşılıklı kabulü ile kurulan bir sözleşmedir. ​İçinize sinmeyen, fiziksel, fikri veya kalbi olarak ısınamadığınız biriyle “üzülmesin” diye evlenmek İslam fıkhının ve ahlakının beklediği bir şey değildir. Evlilik görüşmesi zaten “olabilir mi?” ihtimalini değerlendirme sürecidir. Görüşmeye gitmek, “kesin evleneceğim” sözü vermek demek değildir. Dolayısıyla size tanınan bir hakkı (seçme/reddetme hakkını) kullanmak kul hakkı doğurmaz. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), evlenmek isteyen sahabeye “Git, ona bak; zira bakmanız aranızda ünsiyet (sevgi ve ısınma) oluşması için daha uygundur” buyurmuştur. Demek ki bakıp ısınamama ve reddetme seçeneği sünnetin içinde var olan doğal bir süreçtir. ​İçinize sinmeyen bir ilişkiye sırf karşı taraf üzülmesin diye onay verirseniz; hem kendi hayatınızı hem de karşınızdaki insanın hayatını zorlaştırmış olursunuz. ​İleride sevgisizlik, ilgisizlik veya boşanma ile sonuçlanacak bir sürece sebep olarak karşı tarafa ve kendinize asıl haksızlığı o zaman yapmış olursunuz. Ancak ​reddetmek hak olsa da, bunu ifade ederken İslami edep ve ahlaka uygun davranmak gerekir. Karşı tarafın eksikliklerini, kusurlarını (örneğin tipini, boyunu vb.) yüzüne vurarak veya alay ederek reddetmek kalp kırar ve günah olur. “Nasip değilmiş, hakkınızı helal edin, sizin için daha hayırlı birinin olmasını dilerim” gibi nazik, kırıcı olmayan ifadelerle konuyu kapatmak gerekir. Görüşülen kişinin sırlarını başkalarına anlatmamak (gıybet etmemek) üzerinizde bir emanettir. ​Özetle; içinize sinmeyen bir evlilik teklifini nazik bir üslupla reddetmek tamamen helaldir ve kesinlikle kul hakkı değildir.