Bu durum işrak bekleme amelini bozmaz ve ibadetin ecri ile faziletini düşürmez. Aksine, yapılan amelin niteliğine göre ecri ve sevabı daha da artırabilir. ​Hadis-i şerifte geçen “Allah’ı zikrederse” ifadesi yalnızca tesbih çekmek, “Subhanallah”, “Elhamdülillah” demekle sınırlı değildir. İslam literatüründe Allah’ın dinini öğrenmek, ilim tahsil etmek, faydalı ve dini bir metin okumak da “zikir” kavramının en üst mertebelerinden kabul edilir. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de ilim sahiplerine “Ehl-i Zikir” (Zikir ehli) denmiş, Kur’an-ı Kerim’e ve ilme de “Zikir” adı verilmiştir. Dolayısıyla şer’i veya faydalı bir ilimle meşgul olmak doğrudan zikrin kendisidir. ​Klasik fıkıh ve hadis şerhlerinde (örneğin İmam Nevevî, İbn Hacer el-Heytemî ve Mulla Ali el-Kârî gibi âlimlerin eserlerinde) sabah namazından sonraki bu sürede ilimle meşgul olmanın, sırf dil ile yapılan nafıle zikirden daha faziletli görüldüğü belirtilmiştir. Çünkü mescitte veya namazgahında oturup dinî/faydalı bir derse çalışmak veya ilmi metin okumak, kişinin hem zihnini hem kalbini Allah’ın rızasına yöneltir. İslami ilimlerin öğrenilmesi ümmete ve kişinin kendisine fayda sağlayan cari bir ibadettir. ​Hadiste vadedilen o özel ecirden (tam bir hac ve umre sevabı) eksiksiz yararlanabilmek için esas olan şartlar şunlardır: ​Sabah namazını cemaatle kılmak, ​namaz kıldığı yeri/mescidi terk etmemek, zorunlu bir ihtiyaç (abdest tazeleme vb.) olmadıkça namaz kıldığı mekânda kalmaya devam etmek, dünyevi ve malayani konulardan uzak durmak, boş sohbet etmek, dedikodu yapmak, gıybet etmek veya dünyevi hırs/mal kaygısıyla boş vakit geçirmekten kaçınmak. ​Özetle; bir kimse sabah namazından sonra oturup dersine çalışırsa, fıkıh, tefsir, hadis veya faydalı bir ilim okursa, bu süre zarfında zihnen ve kalben meşguliyeti hayır üzere olduğu için işrak bekleme sevabına eksiksiz bir şekilde nail olur.