İslam fıkhında ve ahlak/edep ölçülerinde Kur’an-ı Kerim veya dua ayetlerinin bulunduğu odada soyunup giyinmeyi kesin olarak “haram” gören bir alim bulunmamakla birlikte, bunu hoş karşılamayan ve sakınılması gerektiğini ifade eden alimler bulunmaktadır. ​Kur’an-ı Kerim, Allah’ın kelamıdır ve ona hürmet göstermek imanın şiarından sayılmıştır. “Her kim Allah’ın hürmet edilmesini emrettiği şeylere (şeairullah) saygı gösterirse, şüphesiz bu kalplerin takvasındandır.” (Hac Suresi, 32. Ayet) Alimler, mukaddes yazıların veya Kur’an’ın bulunduğu alanda avret mahallini açmayı veya soyunmayı, Kur’an’ın heybetine ve kudsiyetine karşı bir “edepsizlik” ve tazim eksikliği olarak değerlendirirler. ​İslam fıkhında yalnız kalındığında bile zorunluluk olmadıkça tamamen avret yerini açmamak esas kabul edilmiştir. Peygamberimize (s.a.v.) yalnız başınayken avret yerini açmanın hükmü sorulduğunda şöyle buyurmuştur: “Allah, kendisinden haya edilmeye/utanılmaya insanlardan daha layıktır.” (Tirmizî, Edeb, 22; Abu Davud, Hammâm, 2) Yalnızken bile avret yerini açmak saygıya aykırı bulunurken; içinde Allah’ın kelamı bulunan bir mekânda soyunmak daha da sakıncalı olur. ​Klasik fıkıh kurallarında “Sedd-i Zerîa”, meşru olmayan şeylere yol açabilecek davranışların önceden engellenmesidir. Kalpteki hürmet duygusunun zamanla zayıflamaması için mukaddesata karşı aşırı serbest tavırlardan kaçınılmalıdır. Bugün Kur’an’ın önünde soyunmayı sıradan gören bir kimsenin zamanla Kur’an’a karşı genel saygısını kaybedebileceği endişesiyle bu tür eylemlerden kaçınmak “edebin gereği” sayılmıştır.