Abdestte her uzvun üçer defa yıkanması “sünnet-i müekkede”dir. Peygamberimiz (s.a.s.) üçer defa yıkayarak abdest alıp; “İşte bu, benim ve benden önceki peygamberlerin abdestidir. Kim buna bir şey ekler veya eksiltirse haddi aşmış ve zulmetmiş olur” buyurmuştur. Buradaki “üç” sınırı, uzvun tamamen ıslanmasını garanti altına alma hikmetini içeren şer’i bir ölçüdür. Üç kez yıkamanın sünnet olduğunu benimseyen kişi, kasıtlı olmadan yanılarak veya unutarak üçten az yahut fazla yıkamış olsa sorumlu olmaz. Eğer kişi, üç defa yıkamanın sünnet olduğunu bildiği halde, “Dördüncü kez yıkamak daha sevaptır” veya “Dördüncü yıkama da ibadetin bir parçasıdır” inancıyla yıkarsa bu bidat ve mekruh kabul edilir. Çünkü bu, dinde olmayan bir şeyi dine eklemektir. Ayrıca sadece su bolluğu sebebiyle, ihtiyaç yokken dördüncüye geçmek de israf sayıldığı için mekruhtur. Ancak ​Hanefi fakihleri, uzvun tamamının ıslanmadığına dair bir zann-ı galib (güçlü kanaat) varsa, yapılan ek yıkamanın yasak kapsamında olmadığını açıkça belirtirler. Abdestte uzuvları birer kez yıkamak farzdır. Eğer üçüncü yıkamada bir yerin kuru kaldığı fark edilirse, o bölgeyi ıslatmak dördüncü bir yıkama değil, henüz tamamlanmamış olan “farzı” veya “sünneti” tamamlama çabasıdır. Bu durumda suyun ulaşmadığı bir noktayı ıslatmak için su kullanmak masiyet (günah) değil, ibadetin sıhhati için gerekliliktir. Ancak kişi her abdestte “acaba ıslanmadı mı?” diyerek sürekli dörde veya beşe çıkıyorsa, bu “israf” ve “vesveseye itaat” olur. Mülteka’l-Ebhur şerhlerinde, vesveseli kişinin şüpheye itibar etmemesi, aksine üçte durması gerektiği vurgulanır. Çünkü şüphe ile hareket etmek, kesin olan sünneti (üç sayısını) ihlal etmeye yol açar. ​Netice olarak ​eğer uzvun bir kısmının kuru kaldığından eminseniz veya kuvvetli bir şüpheniz varsa, o kısmı yıkamanız gerekir ve bu bidat sayılmaz. Ancak “her ihtimale karşı bir daha yıkayayım” mantığıyla yapılan ve süreklilik arz eden ek yıkamalar sünnete aykırı bir fazlalıktır.