Hapis, tasarrufa engel olan bir kısıtlılık (hicr) sebebi değildir. Çünkü hapis, kişinin canı üzerine bir cezadır, malı üzerine bir haciz değildir. Bu nedenle mahkumun bey’ (satış), kira, hibe, zekat, sadaka gibi işlemleri geçerlidir. (Bedâiu’s-Sanâî, 7/174) Zekatın farz olması için gereken “mülkiyetin tam olması” (mülk-i tam) şartı, hapis durumunda da devam eder. Kişinin fiziken malının başında olmaması, o malın onun mülkiyetinden çıktığı anlamına gelmez. Zekatın vücubu için hürriyet, mükellefiyet ve nisap miktarı mala malik olmak şarttır. Mahkum kişi hürdür; köle değildir. Dolayısıyla malı nisaba ulaşıyorsa zekatını vermesi vaciptir. İbn Kudâme, “el-Muğnî” (4/275) adlı eserinde şöyle demiştir: “Mal sahibi esir düşerse, kendisi ile malı arasına bir engel girsin ya da girmese de zekat yükümlülüğü üzerinden düşmez. Çünkü malı üzerindeki tasarrufu geçerlidir; malını satması, hibe etmesi ve bu konuda vekil tayin etmesi sahihtir.” İmam ​Nevevî, “el-Mecmû” (5/316) adlı eserinde şöyle demiştir: “Mal sahibi esir edilir ve kendisi ile hayvanları (malı) arasına bir engel girerse, bu meselede ihtilaf vardır. Ancak sahih olan görüş, tasarruf yetkisi geçerli olduğu için zekatın vacip olmasıdır. Alimlerimiz şöyle demiştir: Kişinin kafirlerin veya Müslümanların elinde esir olması bu durumu değiştirmez.” Behûtî (Allah ona rahmet etsin), “Keşşâfü’l-Kınâ” (2/176) adlı eserinde şöyle demiştir: “Mal sahibi esir düşse veya hapsedilip malı üzerinde tasarruftan menedilse bile, mülkiyeti üzerinden zail olmadığı (mülkiyet hakkı bitmediği) için zekat sorumluluğu üzerinden düşmez.”