İslam fıkhı açısından diş cilası ve polisaj işlemi, temel olarak sağlık ve temizlik ilkeleri çerçevesinde değerlendirilir. Bu konudaki fıkhî görüşleri iki ana başlıkta inceleyebiliriz:
​Birinci husus, bu işlemin boy abdestine (gusül) engel olup olmadığıdır. Fıkıh alimlerine göre, dişlerin üzerine uygulanan bir maddenin abdeste engel sayılabilmesi için o maddenin suyun dişin yüzeyine ulaşmasını kesin olarak engelleyen, tabaka oluşturan ve vücuttan ayrı bir katman haline gelen bir yapıda olması gerekir. Modern diş hekimliğinde uygulanan polisaj ve cila işlemleri genellikle dişin kendi minesini düzeltmeyi veya diş yüzeyindeki gözenekleri mikroskobik düzeyde pürüzsüz hale getirmeyi amaçlar. Eğer kullanılan cila maddesi dişle bütünleşen ve suyun geçişine engel olmayan bir yapıdaysa gusle veya abdeste mani bir durum teşkil etmez.
​İkinci husus ise işlemin yapılma amacıdır. İslam fıkhında tıbbi bir gereklilik, tedavi veya ağız sağlığını koruma amacıyla yapılan müdahaleler caiz kabul edilir. Dişlerin temizlenmesi, üzerindeki tartarların (diş taşı) uzaklaştırılması ve sonrasında yüzeyin pürüzsüzleştirilerek tekrar bakteri plağı oluşumunun geciktirilmesi bir tedavi ve koruyucu hekimlik uygulamasıdır. Bu nedenle, sadece aşırı bir süslenme ve yaratılışı değiştirme kastı gütmeksizin, sağlık ve temizlik amacıyla yapılan polisaj işlemi, birinci husus açısından sorunsuz ise caiz kabul edilebiir.
​Özetle, kullanılan malzemenin suyun dişin yüzeyine temasını engellemediği ve işlemin sağlık/hijyen amacıyla yapıldığı durumlarda diş cilası yaptırmak fıkhî açıdan bir engel teşkil etmez. Aksi halde yani dişin yüzeyinde tabaka oluşturması veya estetik gaye ile yapılması durumunda caiz görülmez. Ayrıca kullanılan malzemenin içeriğinde dinen necis (kirli) kabul edilen bir madde olup olmadığı da ayrıca tespit edilmesi gereken bir husustur.