Hanefi fıkhının temel metinlerinde bu konu şu şekilde yer almaktadır:
​El-Mebsut (Serahsî):
“Hür kadının bütün bedeni avrettir, ancak yüzü ve elleri müstesna. Çünkü bu kısımların açık kalmasında zaruret ve ihtiyaç vardır.”
(Cilt: 10, Sayfa: 152)
​El-Hidaye (Merğinânî):
“Hür kadının vücudu avrettir; ancak yüzü ve elleri bundan müstesnadır. Ebû Hanîfe’den rivayet edildiğine göre, ayaklar da avret değildir.”
(Cilt: 1, Sayfa: 256)
​Reddü’l-Muhtar (İbn Âbidîn):
İbn Âbidîn, bu istisnayı açıklarken ellerin alışveriş ve bir şeyi alıp verme gibi günlük işlerde açık kalmasının bir ihtiyaç olduğunu belirtir. Ancak şunları ekler: “Genç bir kadının, erkeklerin arasında fitne korkusu varsa yüzünü açması yasaklanır. Bu yasak kadının yüzünün avret olmasından değil, fitneyi önlemek içindir.”
(Cilt: 1, Sayfa: 405)

Özetle, Hanefi mezhebinin zahiru’r-rivaye (en kuvvetli ve esas alınan) görüşüne göre, kadının yüzü ve elleri (bileklere kadar) namazda ve namaz dışında yabancı erkeklere karşı avret sayılmaz. Bu hüküm, Nur Suresi 31. ayetinde geçen “…kendiliğinden görünen kısımları müstesna…” ifadesinin tefsiri ve uygulama geleneği ile temellendirilir. ​

Kadınlar dışarı çıkarken ellerini örtmek zorunda değildir. Ancak mezhep imamları ve sonraki fakihler (müteahhirun), bu ruhsatın “fitne korkusu olmaması” şartına bağlı olduğunu belirtmişlerdir. Eğer bir kadın ellerine kına, yüzük veya benzeri dikkat çekici bir süs (ziynet) takmışsa, fitneye sebep olmamak adına bunları gizlemesi veya örtmesi tavsiye edilmiştir.