Un sanayisinde kıvam artırıcı ve hamur işleme kolaylaştırıcı olarak kullanılan L-Sistein (E920) maddesi, fıkhi açıdan oldukça hassas bir konudur. ​L-Sistein; insan saçı, domuz kılı veya ördek tüyü gibi hayvansal kaynaklardan elde edilebilen bir amino asittir. İslam hukukuna göre insan, “mükerrem” (ikram edilmiş, şerefli) bir varlıktır. İnsanın hiçbir parçası (saç, tırnak vb.) gıda maddesi olarak kullanılamaz. Bu, sadece haramlık değil, aynı zamanda insana hürmetsizlik sayılır. Helal kesilmiş hayvanlardan elde edilirse fıkhî olarak caiz görülebilir ancak bu ayrımı yapmak son kullanıcı için imkansızdır. ​İslam hukukunda bir gıdanın haram sayılması için içinde haram bir maddenin olduğunun kesin veya zannı galiple bilinmesi gerekir. “Piyasadaki her unda insan saçı vardır” demek genel bir zan (şüphe) olur. Bir fırının ekmeği için “bu haramdır” diyebilmek için o fırının kullandığı unun içeriğinde E920 olduğunun kanıtlanması gerekir. GİMDES gibi sıkı standartları olan kurumlar, L-Sistein’in bitkisel veya sentetik olanlarını dahi (şüpheyi tamamen ortadan kaldırmak için) genellikle reddeder ve çok sıkı denetler. Bu nedenle GİMDES sertifikalı unların kullanıldığı fırınlardan ekmek almak gerekli ve elzem ihtiyatlı bir davranış olur. Ancak ​”Sadece helal sertifikalı fırından ekmek yemek zorunludur” demek, fıkhi bir “farz”dan ziyade bir “takva ve ihtiyat” gereğidir. Eğer yaşadığınız bölgede helal sertifikalı un kullanan bir fırın yoksa ve evde ekmek yapma imkanınız da bulunmuyorsa, “zaruret” ve “umum-ı belva” (sakınılması zor, genel yaygınlık) kuralları gereği normal fırınlardan ekmek alınabilir. Ancak imkanınız varsa, içeriğinden emin olduğunuz, katkı maddesi kullanmayan veya güvenilir sertifikası olan yerleri tercih etmek kulluk bilinci açısından en doğrusudur.