İslam fıkhında bir şeyi okumanın veya öğrenmenin hükmü, o bilginin içeriğine ve kişiye sağladığı faydaya göre belirlenir. İslam, faydalı bilgiyi (ilm-i nâfi) teşvik ederken, kişiye dünyası veya ahireti için zarar verecek ya da inancını sarsacak uğraşlardan kaçınmayı şart koşar. ​Tıp ve fen bilimlerinden insanlığın faydası için gerekli olanlarını öğrenmek, İslam alimleri tarafından “Farz-ı Kifâye” (toplumun bir kesiminin mutlaka yapması gereken görev) olarak kabul edilmiştir. İnsan bedenini tanımak, Allah’ın “Sâni” ve “Şâfi” isimlerinin tecellilerini görmektir. İmam Şafii’nin, “Dini bilgilerden (fıkıhtan) sonra tıp ilminden daha kıymetli bir ilim bilmiyorum” dediği rivayet edilir. Bu kitapları okumak sadece caiz değil, niyete göre sevaptır da. Ancak bu yayınlarda İslam inancına aykırı (örneğin yaratılışı tamamen tesadüfe bağlayan materyalist yorumlar) kısımlar varsa, okuyucunun bu yanlışları ayırt edebilecek temel dini bilgiye sahip olması gerekir. Modern psikoloji ekolleri içinde insanın manevi boyutunu yok sayan veya İslam ahlakına zıt (örneğin bazı davranışları tamamen içgüdülere indirgeyen) kuramlar bulunabilir. Müslüman bir okur, bu bilgileri İslam’ın “insan tanımı” süzgecinden geçirebilmelidir. ​Sonuç olarak, bu tür kitapları ve dergileri okumak aslen caiz ve mubahtır. Hatta tıp ve bilim gibi alanlar, Allah’ın kudretini anlamaya vesile olduğu için “tefekkür” ibadeti sayılabilir. Fakat şart; okunan eserin İslam’ın temel inanç esaslarına (akideye) saldırı içermemesi ve insanlığa faydalı bilgiler içermesidir.