​Fıkıh kitaplarında, eşlerin birbirinin ağız suyunu/tükürüğünü yutması prensip olarak caiz kabul edilmiştir. Bunun en büyük delili Hz. Aişe (r.anha) validemizden nakledilen uygulamalardır. Hz. Aişe, Rasûlullâh (s.a.s.) ile aynı kaptan su içtiğini, kendisi kabın neresinden içmişse Efendimiz’in de mübarek dudaklarını tam oraya koyarak içtiğini rivayet etmiştir (Müslim, Hayz 14). Hatta fıkıhta meşhur bir detaydır; eşlerin öpüşmesi orucu bozmazken, kasıtlı olarak birbirinin tükürüğünü yutması (vücuda dışarıdan bir sıvı girmesi hükmünde olduğu için) orucu bozar ve kaza gerektirir. Bu detay bile, normal şartlarda bu eylemin haram olmadığını, sadece oruçlu iken “yeme-içme” kapsamına girdiği için sakıncalı olduğunu gösterir. ​İslam hukukunda “İnsan mükerremdir” kaidesi gereği, Hanefi mezhebinde insanın uzuvlarının (et, kemik vb.) kullanılması caiz görülmemiştir. Ancak tükürük, ter, gözyaşı gibi vücut salgıları bu kapsamda “kopan bir parça” olarak görülmez. Keza insanın tükürüğü, ağızda bir necaset (kan, kusmuk vb.) olmadığı sürece tahirdir (temizdir). Sonuç olarak, eşler arasında tükürük yutmak veya birbirinin artığını yemek; tıbbi bir engel yoksa (bulaşıcı hastalık vb.) fıkhî olarak caizdir. ​İnsan onuruna aykırı bir durum olarak görülmez çünkü eşler arasında “tek bir beden gibi olma” ve “ünsiyet (yakınlık)” esastır.