Öncelikle; Maide Suresi 44. ayette geçen “Kim Allah’ın indirdiği ile hükmetmezse, işte onlar kâfirlerin ta kendileridir” ifadesini doğru anlamak gerekir. ​​Bir yönetici veya kişi, Allah’ın hükmünün doğruluğuna inandığı halde, nefsi sebeplerle, rüşvetle, korkuyla veya ihmalkarlıkla bu hükme aykırı davranırsa; bu kişi dinden çıkmaz, ancak günahkâr veya zalim/fasık olur. Dolayısıyla ​bir Müslümana “Sen Allah’ın indirdiğiyle hükmetmiyorsun, öyleyse kafirsin” demek çok tehlikelidir. Peygamber Efendimiz (s.a.s.) bu konuda şöyle buyurmuştur: ​”Bir kimse kardeşine ‘Ey kâfir!’ derse, bu söz ikisinden birine döner. Eğer dediği gibiyse ne ala, değilse o söz diyene geri döner.” (Buhari) Bir ayeti okumak veya ayetin manasını söylemek kişiyi dinden çıkarmaz. Ancak bu ayetin kime ve hangi duruma yönelik olduğunu yanlış yorumlayıp Müslümanları tekfir etmek (kafir ilan etmek) büyük bir vebaldir. Eğer bir kişi Allah’ın hükmünü küfre götüren maksatlarla uygulamazsa, bu durum onu dinden çıkarır. Allah’ın hükmünün yanlış olduğunu veya bu çağa uymadığını iddia etmek. Allah’ın haram kıldığını helal, helal kıldığını haram sayarak (kalben onaylayarak) hüküm vermek. Beşeri kanunların veya kendi hevasının Allah’ın hükmünden daha üstün, daha adil olduğunu savunmak bu maksatlara örnektir. ​Özetle, ​”Allah’ın indirdikleriyle hükmetmeyenler kafirdir” demek, Kur’an’dan bir ayeti zikretmektir ve bu kişiyi dinden çıkarmaz. ​Ancak bu ayeti, “Allah’ın hükmüne inanan ama zaafiyet gösteren” Müslümanları kafir ilan etmek için kullanmak, İslam hukukuna (tekfir kurallarına) aykırıdır. Hüküm vermek sadece mahkeme salonunda olmaz; bir babanın evindeki adaleti veya bir kişinin kendi hayatındaki tercihleri de “hüküm” kapsamındadır. Bu yüzden bu ayet, başkalarını yargılamaktan ziyade kişinin kendi hayatındaki “teslimiyetini” sorgulaması için bir uyarı olarak da anlaşılmalıdır.