​İslam hukukuna göre bir insanın dinden çıkması (irtidat), kişinin kendi hür iradesiyle imanı terk ettiğini beyan etmesi veya dinin asıllarını kasten inkar etmesiyle olur. Sizin durumunuzda ise tam tersi bir durum söz konusudur zira kalbinizle o sözlere katılmıyorsunuz. ​İçinizde bir rahatsızlık (buğz) hissediyorsunuz. ​Sessiz kalma sebebiniz inkar değil, bir çekince veya “fitne çıkmasından korkma” durumudur. Peygamber Efendimiz’in (s.a.s.) bu konudaki açıklayıcı hadisi malumdur: ​”Sizden kim bir kötülük görürse, onu eliyle değiştirsin. Buna gücü yetmezse diliyle değiştirsin. Buna da gücü yetmezse kalbiyle buğz etsin (onun kötü olduğunu içinden geçirsin). Bu ise imanın en zayıf derecesidir.” (Müslim, Îmân, 78) ​Bu hadis, imkanların kısıtlı olduğu veya ciddi bir zararın doğabileceği durumlarda kalben verilen tepkinin de makbul olduğunu açıkça belirtir. Bu durumda sert bir tartışmaya girmeden, “Bu konular çok derin ve herkesin görüşü farklı, aile huzurumuz bozulmasın diye başka şeylerden konuşalım mı?” diyerek nazikçe yönlendirme yapabilirsiniz. Eğer konuşmalar hakaret boyutuna varıyorsa ve müdahale edemiyorsanız; bir bahane bularak (mutfağa gitmek, telefonla ilgilenmek vb.) o an için oradan ayrılmak geçici bir çözüm olur. Eğer uygun bir an yakalarsanız, “Benim inancım bu konuda hassas, bu tarz konuşmalar beni üzüyor, rica etsem yanımda bu konularda daha dikkatli olur musunuz?” demek bir “kavga” değil, bir “sınır çizme” eylemidir. ​Buna rağmen hala sataşmalar devam ediyor ise bu mekanı tamamen terk etmelidir.