Anne, arkasında bir erkek çocuğu varken ona imamlık niyetiyle namaz kıldırdıysa, bu namaz fıkhi kurallara göre usulüne uygun bir cemaat namazı sayılmaz. Ancak anne kendi namazını rükünlerine uygun şekilde kıldıysa ve asıl gayesi sırf talim olmayıp ibadet amaçlı kılmış ise kendi namazı geçerlidir. Eğer anne namazı kıldırırken “ben çocuğa imamım” diye niyet ettiyse ve bu sebeple namazın içinde normalde yapmayacağı (öğretme amaçlı aşırı hareket vb.) “amel-i kesir” dediğimiz namazı bozan hareketlerde bulunduysa namazı bozulur. Fakat sadece sesli okumak ve rükünleri beraber yapmak kendi namazını bozmaz. Dolayısıyla bu durumda annenin kendi kıldığı namazları iade etmesi gerekmez. Hanefi mezhebinde tercih edilen görüşe göre kadının sesi avret değildir; ancak fitneye sebep olabileceği endişesiyle namazda sesini yükseltmesi mekruh görülmüştür. Annenin öğretme amacıyla namazı sesli kıldırması (kıraati sesli yapması) namazı bozmaz, sadece mekruhluk söz konusu olabilir. Bu sebeple sadece sesli okuduğu için namazın iadesi istenmez, bu durum namazın sıhhatine engel teşkil etmez. Her ne kadar tahrimi kerahetle kılınan bir namazın kusurunu telafi amacıyla iadesi istense de anne bu şekilde çok namaz kılmış ise iadesi zor olacaktır. Fakat bu şekilde kılınan namazlar çok değil veya iadesi zor olmayacaksa iade (kaza) etmesi ihtiyatlı davranış olacaktır. Çocuğuna namaz kılmayı öğretmek isteyen anne, bu sakıncalı durumlara düşmeden şu şekilde eğitim verebilir; anne imamlık niyetine girmeden, çocuk da anneye uymaya niyet etmeden yan yana durabilirler. Anne sesli okur, çocuk da onu takip ederek kendi namazını kılar. Burada “uyma” (iktida) ilişkisi olmadığı için fıkhen bir sorun oluşmaz. Anne namazını kılarken çocuk yanında izleyebilir veya anne namaz dışındayken çocuğun başında durup ona takıldığı yerlerde sesli komutlarla rehberlik edebilir.