Özel sigorta sistemleri ile devletin yürüttüğü sosyal güvenlik (emeklilik) sistemi arasında fıkhi açıdan çok temel farklar bulunmaktadır. Özel sağlık sigortası, iki tarafın karşılıklı kar elde etme veya riski devretme üzerine kurduğu ticari bir “muavaza” (bedelli mübadele) akdidir. Oysa devletin emeklilik sistemi, devletin tebaasına karşı bir görevi ve “sosyal yardımlaşma” modeli olarak değerlendirilir. Bazı muasır fakihler bu sistemi bir ticari alışverişten ziyade, devletin vatandaşlarına sağladığı bir ihsan ve koruma kalkanı olarak görürler. İslam hukukunda “zaruretler yasakları mübah kılar” kaidesi vardır. Modern dünyada bireyin yaşlılık, hastalık veya sakatlık durumunda kimseye muhtaç kalmadan yaşamını sürdürebilmesi bir “hacet” (ihtiyaç) mertebesindedir. Bu nedenle, devletin zorunlu kıldığı veya yasal zemin hazırladığı emeklilik sistemine dahil olmak, kamu yararı ve bireyin korunması açısından caiz görülür. Eksik primlerin dışarıdan yatırılması, yasaların tanıdığı bir haktır. Burada kişi, sisteme dahil olma şartlarını yerine getirmektedir. Devletin ödeme şartları ve bağladığı maaş oranları kanunla belirlidir. Ticari şirketlerdeki gibi değişken bir kar amacı güdülmez. Günümüzdeki bazı fetva kurulları, devletin sosyal güvenlik sistemlerini ticari sigortalardan ayrı tutar. Bu görüşe binaen, kişinin yasaların belirlediği çerçevede (yalan beyan ve sahtecilik yapmadan), eksik primlerini tamamlayıp emekli olmasının, aldığı maaşın helalliğine engel teşkil etmeyeceği ifade edilir.