İslam hukukunda kadınların dışarıdaki giyim, kuşam ve süslenme esasları, “teberrüc” kavramı etrafında şekillenir. Nur suresindeki “ziynetlerini göstermesinler” emri, sadece takıları değil, bu takıların takıldığı yerleri ve bu takılarla oluşan cazibeyi de kapsar. ​Ahzab suresinde geçen “Teberrüc” kelimesi, bir kadının güzelliğini, takılarını ve cazibesini yabancı erkeklere sergilemesi demektir. Ayet, bu tarz bir dış görünüşü açıkça yasaklamaktadır. ​Peygamber Efendimiz (s.a.s.), dışarıda dikkat çekici şekilde süslenmenin manevi sorumluluğuna dair uyarıda bulunmuştur. “Bir kadın koku sürünüp (dikkat çekmek için) bir topluluğun yanından geçerse, o kadın (bu fiiliyle) şöyledir/böyledir (yani günaha davetiye çıkarmış olur).” (Tirmizi, Ebu Davud) Burada koku örneği verilse de fukaha, yabancı bir erkeğin dikkatini çekecek her türlü görsel süsün (şatafatlı aksesuarlar, göz alıcı renkler) aynı hükme tabi olduğunu belirtmiştir. “Hayâ imandandır.” (Müslim). Dış görünüşte hayâ, dikkatleri üzerine toplamaktan kaçınmayı gerektirir. Eğer bir eylem (örneğin aksesuar takmak) kendi başına haram olmasa bile, harama (fitneye, harama bakmaya veya gayrimeşru ilgiye) yol açıyorsa, o yolu kapatmak adına o eylem yasaklanır. Fıkıhta kadının dışarıdaki kıyafeti “süs” (ziynet) olmamalı, süsü “örtmelidir”. Eğer kıyafetin kendisi veya kullanılan aksesuar bir süs haline gelip dikkatleri üzerine çekiyorsa, tesettürün amacına (gizlemeye) aykırı düşer. Gözlük gibi nesneler eğer tıbbi bir ihtiyaçsa “zaruret” veya “hacet” kapsamında değerlendirilir. Ancak tıbbi bir gerekçe yoksa ve tamamen “şık görünmek” (karşı cinsin takdirini kazanmak veya ilgi çekmek) için takılıyorsa, bu durum teberrüc sınırına girer.​Özetle, İslam fıkhına göre, bir kadının dışarıdaki duruşu “vakarlı ve sade” olmalıdır. Şık görünme arzusuyla takılan aksesuarlar, yabancı erkeklerin bakışlarını celbedecek bir nitelik taşıyorsa, bu durum yukarıdaki ayet ve hadislerin yasakladığı “teberrüc” kapsamına girer ve caiz görülmez.