Yapılan bir amelin sevabını tek bir kişiye bağışlamaktansa, ümmetin tamamına (veya birçok kişiye) hediye etmek çok daha faziletli ve iyidir. Şafii alimlerinden İbn Hacer’in belirttiği üzere (Buğyetu’l-musterşidîn), bir ibadetin sevabı milyonlarca kişiye hediye edilse dahi bölünerek parçalanmaz; Allah’ın sonsuz rahmeti gereği her bir ruha tam ve eksiksiz olarak ulaşır. Tek bir kelam aynı anda binlerce kişinin kulağına eksilmeden ulaşıyorsa ya da güneş tek bir kişiyi aydınlattığı gibi milyonlarca insanı da aynı anda eksilmeden aydınlatıyorsa; manevi sevap da hediye edilen kişi sayısı arttıkça küçülmez. Tabarâni ve Beyhakî’nin rivayet ettiği hadis-i şerifte ifade edildiği gibi, sevabı başkasına bağışlamak kendi sevabından hiçbir şey eksiltmez. Üstelik ümmet-i Muhammed’i duaya ve hediyeye dahil etmek, kişinin cömertliğini ve ümmet bilincini gösterdiği için kendi ecir ve derecesini daha da artırır. Özetle; bir Fatiha, bir hatim veya bir sadakanın sevabını sadece tek bir merhuma bağışlamakla, başta Peygamber Efendimiz (s.a.v.) olmak üzere tüm peygamberlere, anne-babaya, akrabalara ve bütün müminlerin ruhlarına hediye etmek arasında sevabın büyüklüğü açısından bir eksilme olmaz. Aksine kapsama tüm ümmeti almak, ilahi rahmetin genişliğine uygun hareket etmek olacağı için çok daha eftal (daha iyi) kabul edilmiştir.