İslam fıkhı ve ahlakında Müslüman olmayan birini övmek, övülen özelliğe ve övgünün niteliğine göre değerlendirilir. Kişinin inancı ile insani/ahlaki nitelikleri birbirinden ayrı ele alınır. Müslüman olmayan birinin adaletini, cömertliğini, dürüstlüğünü, çalışkanlığını, ilmi başarısını veya sanatsal yeteneğini övmekte hiçbir sakınca yoktur. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), Müslüman olmadığı halde adaletiyle tanınan Sasani Hükümdarı Nûşirevân’ı “adil” oluşuyla anmış; peygamberlik öncesinde erdemli insanların kurduğu Hilfu’l-Fudûl (Erdemliler İttifakı) antlaşmasını övgüyle yad etmiştir. Yine Mekke döneminde Müslümanlara kucak açan Hristiyan Habeş Kralı Necaşi’yi (henüz Müslüman olmadan önce) adaletinden dolayı övmüştür. Fakat bir kimsenin İslam’a aykırı inancını, dini ritüellerini veya haram olan davranışlarını onaylar nitelikte övmek caiz değildir. Zalim, ahlaksız veya İslam düşmanlığıyla maruf birini sırf gücünden veya makamından dolayı övmek dinen sorumluluk doğurur. Hadis-i şerifte “Fasık (günahkar/zalim) övüldüğü zaman Rab Teala gazaplanır…” buyrulmuştur. Özetle; Müslüman olmayan bir bireyin insani değerlerini, dürüstlüğünü, iş ahlakını veya bilime/insanlığa katkısını övmek sakıncalı olmadığı gibi adalet ve hakkaniyet ilkesinin de bir gereğidir. Sakıncalı olan; batıl inançları, zulmü veya ahlaksızlığı övmektir.