Bir apartman, site veya toplu yaşam alanında mülk edinmek veya kiralamak; o yaşam alanının kurallarını, kat mülkiyeti kanununu ve site yönetim planını peşinen kabul ettiğiniz anlamına gelir. Yönetmelikler ve bina kuralları, topluluk içinde yaşamanın getirdiği görünmez bir sosyal sözleşmedir. Bu kurallara uymak bireysel bir tercih değil, birlikte yaşamanın getirdiği hukuki bir zorunluluktur. “Örfen maruf olan şey, şart kılınmış gibidir”. Yani bir toplumda, kültürde veya ortamda herkesçe bilinen ve kabul gören yerleşik kurallar, yazılı bir sözleşmede tek tek belirtilmese bile hukuken ve dinen bağlayıcı bir şart sayılır. Şehir hayatında ve apartman kültüründe insanların birbirini gürültü, gıda kokusu, ortak alan kullanımı gibi hususlarda rahatsız etmemesi “örfen malum” olan genel geçer anlayıştır. Bir binaya taşınarak o toplumun parçası olan kişi, bu örfi ve yazılı kurallara uyacağına dair zımnen (üstü kapalı olarak) söz vermiş olur. Ahde vefa göstermemek ve verilen bu sözü çiğneyerek komşuları rahatsız etmek de kul hakkını doğurur. Evdeki bir arızayı gidermek veya tadilat yapmak meşru bir ihtiyaçtır; ancak bu ihtiyacı görürken başkasına verilen rahatsızlığı en aza indirmek yükümlülüktür. Hasta, bebek, yaşlı veya vardiyalı çalışan komşuların bulunduğu saatlerde duyarsızca yapılan zamansız gürültü kul hakkı oluşturur. Ev içinde yapılacak az sesli, kısa süreli ve basit tamiratlar için komşulardan tek tek izin alma zorunluluğu yoktur. Ancak uzun sürecek büyük bir tadilat varsa, bina yönetimine bilgi vermek ve komşuları önceden bilgilendirip rızalarını almak gerekir.