Öncelikle; kurban keseceğim demekle adak olmaz, adak olması için; ”kurban kesmeyi adadım/nezrettim, Allah için üzerime olsun demek veya bir şarta bağlayıp o şartın gerçekleşmesi gerekir. Sâniyen; fıkhın temel kurallarından biri “Beraat-i zimmet asıldır” ilkesidir. Yani aksine bir delil veya beyan olmadıkça bir insanın borç veya mükellefiyet altında olmaması ya da en az miktar ile mükellef tutulması esastır. Kişi bir kurban kesmeyi adadığında, şer’an “kurban” adı verilebilecek ve kanı akıtılarak ibadet ifa edilebilecek en küçük müstakil birim 1 küçükbaş hayvandır (veya büyükbaştan 1/7 hissedir). Dolayısıyla, net bir miktar ve tür belirtilmediğinde mükellefe yüklenen kesin borç (yakīn), en az olan miktardır. Büyükbaş ise ek bir yükümlülük gerektirdiğinden şüphe ile borç zimmete yüklenemez. Mecelle’de de yer alan “Adet muhakkemdir” ve “Örfçe maruf olan şey, meşrut gibidir” ilkeleri gereği, toplumun dil ve kültür alışkanlıkları dini beyanların yorumlanmasında esas alınır. ​Mutlak olarak “kurban” denildiğinde, toplum zihninde öncelikle tek bir kişinin tek başına keseceği müstakil bir hayvan (koyun/keçi) canlanır. Niyet açıklanmadığı sürece söze yüklenen bu örfi anlam, hukuki ve dini bir geçerlilik kazanır. Kişi sözlü olarak sadece “Kurban keseceğim” demiş ama kalbinden “büyükbaş” veya “düve/dana” diye geçirmişse, kalpteki niyet geçerlidir ve büyükbaş kesmesi gerekir (Çünkü ameller niyetlere göredir). Aklına belirli bir tür gelmemiş, sadece “kurban” demişse, 1 koyun veya keçi kesmekle adak tamamen yerine gelmiş olur. Özetle; tür belirtilmeden adanan kurbanda küçükbaş hayvan (koyun veya keçi) kesmek, hem ibadetin asgari şartını sağladığı hem de toplumsal örfte karşılığı bu olduğu için dinen ve fıkhen tamamen yeterlidir, adak borcunu zimmetten düşürür.