Enes b. Mâlik (r.a.) anlatıyor: “Rasûlullah’ın (s.a.v.) evladının cenazesinde bulunduk. Rasûlullah kabrin başında oturuyordu, gözlerinden yaşlar döküldüğünü gördüm. Şöyle buyurdu: ‘İçinizde dün gece cinsel ilişkide bulunmayan (yakınlık kurmayan) var mı?’ Ebu Talha, ‘Ben varım’ dedi. Peygamberimiz (s.a.v.), ‘O halde kabre in’ buyurdu. Ebu Talha da kabre inip onu defnetti.” (Buhârî, Cenâiz 85, 91) Hadisteki bu şart, cünüp olanın kabre inmesinin haram veya caiz olmamasından değil; edep, hürmet ve ruhi yakınlık açısından daha faziletli (efdal) olmasından kaynaklanmaktadır. Rasûlullah (s.a.v.), o an kabre inecek kişinin ruhen ve bedenen en temiz, dünya arzularından en uzak zihniyette olmasını arzu etmiştir. Dolayısıyla cünüp bir kimsenin cenazeyi taşıması veya kabre indirmesi uygun olmasa da ihtiyaç halinde caiz görülmüştür. Taşıma ve defin işlemi bir ibadet (örneğin namaz veya Kur’an okuma) gibi abdestsizlik/cünüplük hâlinin engel olduğu fiillerden sayılmaz. Hanefiler, Şafiiler ve Hanbeliler; cünüp ve hayızlı kimsenin meyyiti (cenazeyi) yıkamasının kerahetsiz (mekruh olmaksızın) caiz olduğu görüşüne varmışlardır. Çünkü burada maksat (cenazenin) temizlenmesidir ve bu temizlik cünüp ile hayızlı kimse vasıtasıyla da hasıl olur (gerçekleşir). Ayrıca yıkayan kişide taharet (abdestli/gusüllü olmak) şart değildir. Ebu Yusuf’tan ise hayızlı kadının cenazeyi yıkamasını mekruh gördüğü rivayet edilmiştir. Çünkü o, kendisi için gusül alsa bu geçerli (sayılan bir temizlik) olmayacaktır; dolayısıyla (cenazeyi) yıkadığı zaman da durum böyledir.” ​Malikiler ise cünüp kimsenin cenazeyi yıkamasını mekruh görmüşlerdir; çünkü cünüp kişi kendi temizliğini sağlama (gusül alma) imkânına sahiptir. Hayızlı kadının yıkamasını ise mekruh görmemişlerdir; çünkü o (hayız süresi bitmedikçe) kendi temizliğini sağlama imkânına sahip değildir. (el’Mevsuatul’Fıkhiyye, 20/414)