İslam fıkhında bir meselenin hükmü belirlenirken önce Kur’an-ı Kerim, sonra Sünnet (hadisler) ve ardından müctehid alimlerin bu kaynaklardan çıkardığı fıkhi kurallar (icma ve kıyas) esas alınır. ​Kur’an, temel kural olarak nimetten faydalanmayı helal, sınırı aşmayı ise yasak kılmıştır. Araf Suresi 31. Ayet: “Ey Âdemoğulları! … Yiyin, için fakat israf etmeyin; çünkü Allah israf edenleri sevmez.” buyrulur. Buradaki “israf”, sadece yemeği çöpe atmak değil, aynı zamanda ihtiyacın çok ötesinde tüketmek veya bedene zarar verecek kadar aşırıya kaçmak olarak tefsir edilmiştir. ​İsra Suresi 26-27. Ayetlerde: “Gereksiz yere de saçıp savurma. Çünkü savurganlar şeytanların kardeşleridir.” buyrulur. Alimler “tebzîr” (saçıp savurma) kavramını, malı meşru olmayan veya faydasız yerlere harcamak olarak tanımlar. Sofrada yenmeyeceği bilindiği halde sırf gösteriş için hazırlanan çeşitler bu kapsama girer. ​Hadis-i şerifte: “Âdemoğlu, karnından daha şerli bir kap doldurmamıştır. İnsana belini doğrultacak birkaç lokma yeter…” buyrulur. (Tirmizî, Zühd, 47) Sofradaki “çeşitlilik” eğer mideyi tıka basa doldurmaya ve sağlığı bozmaya itiyorsa, bu durum hadis-i şerifin ruhuna aykırı görülmüştür. ​Ancak bir başka Hadis-i Şerifte: “Allah, nimetinin eserini kulu üzerinde görmeyi sever.” buyrulur. (Tirmizî, Edeb, 54). Eğer kişinin maddi imkanı varsa, israfa kaçmadan sofrasını helal dairesinde güzelleştirmesi, güzel yemekler yemesi bir şükür nişanesidir ve “tahdis-i nimet” (nimeti anmak) olarak caizdir. Bir sofrada birden fazla çeşit yemek bulunması aslen mubahtır. İmam Gazali İhya’da, misafire ikram için veya kişinin canı çektiği için farklı helal rızıklardan yemesinin günah olmadığını belirtir. Fakat yenmeyip dökülen her lokma haramdır. Sofrayı “başkaları görsün” diye donatmak (riya) veya fakirleri gözetmeden sadece zenginleri davet etmek yasaklanan gösteriştir.