İslam hukukunda kefaret (60 gün oruç), sadece ibadetin bozulması değil, aynı zamanda “Ramazan’ın hürmetinin kasten ihlal edilmesi” cezasıdır. Kişinin imsaktan önce (geceden) Ramazan orucuna kesin olarak niyet etmiş olması gerekir. Eğer niyet imsaktan sonraya bırakılmışsa (kuşluk vaktine kadar niyet caiz olsa da), bu niyet “nakıs” (eksik) bir niyet kabul edilir. Fıkıh kaidesine göre; “Şüphenin olduğu yerde kefaret düşer.” İmsaktan sonra niyet edip bozan kişi, en başta “kesin niyet” ile Ramazan’ın o gününe tam olarak girmemiş sayıldığı için kefaret değil, sadece kaza gerekir. Kefaret, Ramazan’ın kutsiyetini ve o günün hürmetini bilerek, isteyerek ve kasten ihlal etmenin cezasıdır. Eğer bir kimse o gün hiç niyet etmemişse, fıkhi olarak “oruca başlamış” sayılmaz. Başlanmamış bir ibadetin “bozulması” da teknik olarak mümkün değildir. Kişi niyet etmediği için büyük bir günah işlemiş olur ve o günü kaza etmesi gerekir, ancak “başlanmış orucu kasten açma” fiili gerçekleşmediği için kefaret düşer. Keza leke şüphesiyle oruç tutmayan kadın, gelen akıntı nedeniyle oruç tutmasının haram olduğunu (hayızlı kadının oruç tutamayacağı hükmünü) bildiği için, dini bir emre uymak gayesiyle hareket etmiştir. Yani niyeti Ramazan’ın hürmetini çiğnemek değil, haramdan kaçınmaktır. İmsak vaktinde kişi kendini hayızlı zannedip oruca niyet etmediyse, zaten o gün için “başlanmış ve kasten bozulmuş bir ibadet”ten söz edilemez. Ramazan’dan sonra o günü bire bir kaza etmesi yeterlidir. Kefaret gerekmez.