Hayvanın bakımı dinen caiz olduğu sürece, hastalandığında tedavi ettirmek ve dua etmek şefkat ve sorumluluk gereği caizdir ve sevaptır. Dinen evcil hayvan olması uygun görülmeyen bir hayvanın beslenmesi zaten caiz değildir, ancak bu durum, hastalığı için dua etmeye engel değildir. ​İslam, hayvanlara eziyet etmeyi şiddetle yasaklar ve onlara şefkat göstermeyi emreder. Dua, merhamet duygusunun en somut ifadesidir. ​Allah Teâlâ’nın rahmetinin her şeyi kuşattığı Kur’an’da belirtilmiştir. Bu rahmet, insanlar dışındaki varlıkları da kapsar. ​”Rabbimiz! Senin rahmetin her şeyi kuşatmıştır…” (Mü’min Sûresi, 40/7) Bu ayet, bir kulun, Allah’ın her şeyi kuşatan rahmetinden, kendi sorumluluğundaki bir canlı için yardım dilemesinin meşruiyetini gösterir. Hz. Ebu Hureyre (r.a.) rivayet ediyor: “Bir adam yolda yürürken şiddetli bir susuzluğa uğradı. Bir kuyuya indi, suyundan içti. Çıkınca, dilini çıkarıp solumakta olan bir köpek gördü. Kendi kendine: ‘Bu köpek de benim gibi susamış,’ dedi. Tekrar kuyuya indi, ayakkabısını suyla doldurdu ve onu tutarak köpeğe su verdi. Allah da bu amelinden dolayı onu bağışladı.” Bunun üzerine Sahabe: “Ey Allah’ın Rasulü! Hayvanlarda da bizim için sevap var mıdır?” diye sordu. Peygamberimiz şöyle buyurdu: “Her yaş ciğer (canlı) sahibi varlıkta sevap vardır.” (Buhârî, Müsâkât, 9; Müslim, Selâm, 153) ​Bu hadis, hayvanlara gösterilen en temel şefkat eyleminin (su vermek) bile sevap kazandırdığını ispat eder. Hayvanın acısının hafiflemesi için dua etmek de, aynı merhamet ve iyilik kategorisine girer. Ayrıca ​fıkıh usulünde, bir konuda açıkça yasaklayıcı bir hüküm yoksa ve o eylem temel İslami ilkelere (merhamet, iyilik) uygunsa, o eylem caiz (mübah) kabul edilir.