İslam hukukuna göre çocuğa bedensel ceza (dayak) uygulama meselesi, son çare olarak ve çok katı şartlar altında bazı alimler tarafından caiz görülmüşse de, günümüz fıkıh otoriteleri ve modern eğitim bilimleri ışığında, bu yöntemden kesinlikle kaçınılması gerektiği yönünde güçlü bir eğilim vardır. ​Çocuğa bedensel ceza verilmesini caiz gören fıkıhçıların dayandığı temel hadis şudur: Abdullah b. Amr b. Âs’tan (r.a.) rivayet edildiğine göre, Rasûlullâh (s.a.s.) şöyle buyurmuştur: “Çocuklarınız yedi yaşına gelince onlara namazı emrediniz. On yaşına gelince (kılmazlarsa) onları (hafifçe) dövünüz ve yataklarını ayırınız.” (Ebû Dâvûd, Salât, 26) ​Bu hadis, fıkıh mezheplerinin çoğunun (Hanefî, Şâfiî, Mâlikî, Hanbelî) namazı terk eden 10 yaşındaki çocuğa hafifçe vurmayı caiz görmesinin temel dayanağıdır. ​Genel terbiye (yaramazlık) konusunda ise fıkıh kitapları, dayak uygulamasını “son çare” olarak görmüş ve bunu çok katı şartlara bağlamıştır. Çocuk, sözlü uyarı, ikna, nasihat ve küsme gibi bütün diğer yöntemlerle terbiye edilememiş olmalıdır. Vurulan darbe hafif olmalı, can yakmamalı, iz bırakmamalı, morartmamalı ve asla yaralamamalıdır. Baş, yüz ve hayati organlara vurmak kesinlikle haramdır (yasaktır). Genellikle vurulacak yerler; omuzlar, sırt, bacaklar veya eller olarak belirtilmiştir. Vurma sayısı sınırlandırılmalı ve üçü aşmamalıdır. Öğretmen veya veli, öfke anında değil, pedagojik bir amaçla ve sükûnetle vurmalıdır. Hanefîler (örneğin İmam Serahsî’nin el-Mebsût’u) ve diğer mezhepler, namaz hadisine dayanarak hafifçe vurmayı caiz görmüşlerdir. Ancak Hanefîler, genelde dövmeyi son derece ihtiyatla karşılamış ve sadece “ıslah etme” amacıyla, yaralamamaya dikkat ederek izin vermişlerdir. Ancak günümüz İslami otoriteleri bu konuda şiddetten kesinlikle uzak durulması yönünde görüş bildirmektedirler.