İslam fıkhında altın, gümüş ve para gibi değerler “emval-i ribeviyye” (faiz hükümlerine tabi mallar) olarak kabul edilir. Bu tür malların birbiriyle değişimi fıkıh literatüründe “Sarf Akdi” başlığı altında incelenir. ​Hanefi mezhebine göre sarf akdinde bedellerin (altın ve karşılığı olan paranın) meclisten ayrılmadan önce kabzedilmesi (ele geçmesi) şarttır. ​İnternetten veya kargo ile yapılan satışlarda teslimat ve sigorta ücreti alındığında, malın teslimi kargoya (geleceğe) bırakılmaktadır. Hanefi fukahasına göre bu bir “nesie” (vade) oluşturur. Altın satışında vade ise doğrudan Riba (Faiz) kapsamına girer. Riba” tanımı; bedellerden birinde karşılığı olmayan fazlalıktır. Altının gram fiyatı üzerine eklenen teslimat ve sigorta maliyetleri, fıkhi açıdan fazlalık faizi manasını taşır. Eğer altın, altın ile takas ediliyorsa (altın bozdurma gibi), gramajlar eşit olmalıdır ek ücret alınması caiz değildir. Eğer altın para (TL) ile alınıyorsa, ek ücret satış bedeline dahil edilerek teknik olarak çözülse bile “teslimatın gecikmesi” vade faizi kapsamına girer. Ayrıca muasır ​İslam alimlerinin cumhuru, konvansiyonel sigorta sistemini garar (belirsizlik) ve kumar şüphesi taşıdığı için caiz görmezler. Altın satışına eklenen “sigorta ücreti”, aslında mevcut olmayan bir riskin bedeli olarak sakıncalı görülür. Keza kargo süresi “vade” sayılır; altın satışında vade faizdir. Altın elden ele geçmelidir. Kargo şirketi “vekil” kabul edilse bile, paranın ödenmesi ile altının kargoya verilmesi arasındaki zaman boşluğu sorunludur. Altın fiyatı sabit bir sarf bedelidir. Üzerine eklenen sigorta ve kargo maliyeti, altının gram değerini suni olarak artırdığı ve bedeller arasında dengesizlik (riba şüphesi) oluşturduğu gerekçesiyle reddedilir.