İslam fıkhına göre, bir hayvana eziyet etmemek ve dini sorumlulukları aksatmamak kaydıyla bahçede evcil hayvan beslemek caizdir. Psikolojik bir rahatsızlığa (anksiyete) terapi desteği olması amacı, bu durumu daha da anlamlı kılmaktadır. Ancak “evde” besleme konusunda dikkat edilmesi gereken fıkhi detaylar vardır. ​Keçi, kedi gibi “necis olmayan” kategorisinde değildir. Keçinin idrarı ve dışkısı necaset grubuna girer ve af edilen miktarı aşarsa namaza engel olur. Keçi, doğası gereği tuvalet eğitimi alabilen bir hayvan değildir. Bu yüzden evin içinde serbestçe dolaşması, ibadet temizliği açısından ciddi bir zorluk çıkarabilir. Ayrıca ​İslam fıkhında bir hayvanı hapsetmek veya doğal ortamından koparmak, eğer hayvana eziyet veriyorsa caiz görülmez. Keçiler doğası gereği tırmanmayı, koşmayı ve açık havayı seven canlılardır. Ancak bahçeli bir ev veya hayvanın rahat edeceği geniş bir teras gibi imkanlar varsa bu sakınca ortadan kalkar. Fıkhi ve pratik açılardan bakıldığında, anksiyete terapisi için kedi veya kafes kuşu, ev ortamında keçi beslemeye kıyasla çok daha “sorunsuz” ve sürdürülebilir tercihlerdir. Kediler kuma alışır, kuşlar kafestedir; ancak keçi kontrolsüzce her yere necaset bırakabilir. Bu da anksiyete yaşayan biri için temizlik kaygısı nedeniyle ekstra bir stres kaynağına dönüşebilir. Kapalı ortamda keçi kokusunu yönetmek zordur, bu da ibadet huşuunu etkileyebilir. ​Özetle, anksiyeteniz için bir canlıyla bağ kurmak istiyorsanız, kedi hem sünnete uygunluğu hem de temizlik kolaylığıyla uygun seçenektir. Keza Enes b. Malik’in küçük kardeşi Ebu Umeyr’in kuşuyla olan kıssası, İslam hukukunda evde kuş beslemenin meşruiyetine delil gösterilir.