Bir Müslümanın Ramazan’da özürsüz yere oruç yemesi büyük günahtır. Bu kişiye oruç tutmadığı saatlerde gıda temin etmek, o günahın işlenmesine doğrudan veya dolaylı olarak yardımcı olmak anlamına gelir. Ramazan gündüzünde oruç tutmayan Müslümanlara yemek satmak veya sunmak “günaha iane” (yardım) kapsamında değerlendirilerek mekruh (tahrimen) görülmüştür ve caiz değildir. Müslüman olmayan bir aile ferdi veya komşunuz için marketten gıda alışverişi yapmak günah değildir. Bu, günlük bir ihtiyaç tedariğidir ve kişinin o gıdayı ne zaman yiyeceği (iftardan önce veya sonra) kendi sorumluluğundadır. Aynı şekilde, dışarıdan yemek alıp onlara ulaştırmak da fıkhî olarak “iyilik” ve “ihtiyaç giderme” kapsamına girer. Fakat sizi restoranda sipariş beklerken gören bir kişi, sizi oruç tutmuyor diye düşünerek hem gıybet edebilir hem de suizan günahına girebilir. Bu durumda siz, o kişinin bu günaha girmesine “dolaylı bir sebep” oluşturmuş olursunuz. Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.s.), bir gece vakti hanımı Hz. Safiye (r.a.) ile yürürken yanlarından iki sahabi geçer. Efendimiz (s.a.s.) onları durdurup yanındakinin eşi olduğunu açıklar. Sahabiler, Efendimizin (s.a.s.) kendi durumunu açıklamaya gerek duymasına şaşırınca şöyle buyurur: “Şeytan insanoğlunun damarlarında kan gibi dolaşır. Sizin kalbinize bir kötülük (şüphe) atmasından korktum.” Haklı bile olsak, insanların hakkımızda yanlış düşünmesine sebep olacak ortamlardan kaçınmak gerekli bir davranıştır. Bu nedenle, restoranın içine oturup beklemek yerine, siparişi önceden verip hızlıca alıp çıkmak veya imkan varsa uygulamalar üzerinden sipariş vermek, sizi bizzat o ortamda bulunma külfetinden ve yanlış anlaşılma riskinden kurtarır. Özetle, ciddi bir zorunluk olmadıkça bu yiyecek teminine aracılık etmemek gerekir, mecbur kalınması durumunda ise gerekli hassasiyete riayet etmek lazım gelir.