Nisap miktarı mala sahip olmayan bir kişinin fitre vermesi, fıkhen “vacip” olan bir borcu yerine getirmek değil, “teberru” yani gönüllü bir sadaka niteliği taşır. Kişi bu durumda dini bir yükümlülüğü yerine getirmiş sayılmaz çünkü üzerine bu ibadet farz veya vacip kılınmamıştır. Fakat kişinin kendi rızasıyla, imkanlarını zorlayarak yaptığı bu mali yardım nafile bir sadaka olarak kabul edilir ve büyük bir manevi ecir kazandırır. İslam dini az da olsa sürekli yapılan ve samimiyetle verilen sadakayı teşvik eder. ​Asıl dikkat çekici olan “fitre alabilecek durumda olan kişinin fitre vermesi” meselesidir. Fıkhi açıdan zekat veya fitre alabilecek kadar ihtiyaç sahibi olan birinin, elindeki kısıtlı imkana rağmen başkasını kendisine tercih etmesi (isâr) ahlaki olgunluğun zirvesi olarak görülür. Bu durum, ihtiyaç sahibi bireyin sadece bir “alan” değil, aynı zamanda toplumsal dayanışmaya katkı sağlayan bir “veren” olduğunu hissetmesini sağlar. Bu psikolojik etki, alt gelir grubundaki bireylerin topluma aidiyet duygusunu güçlendirir ve yardımlaşma bilincini tabana yayar. Ayrıca bu eylem, kişinin elindeki nimetin şükrünü eda etme isteğinin bir tezahürüdür. Fakir bir kimsenin verdiği küçük bir miktar, zengin birinin verdiği çok büyük meblağlardan Allah katında daha değerli görülebilir; zira buradaki fedakarlık oranı çok daha yüksektir. Ancak kişinin fitre vereceğim diye kendi temel ihtiyaçlarını ve bakmakla yükümlü olduğu kişileri mağdur etmemesi gerekir. Fıkıh öncelikle kişinin kendi ailesinin geçimini sağlamasını esas alır.