“Lâ tâate li-mahlûkin fî ma’siyetil-Hâlik” (Yaratana isyan olan yerde, yaratılana itaat yoktur). ​İslam hukukunda babanın (veya genel olarak velinin) evlat üzerindeki söz hakkı mutlak değildir; “maruf” (iyilik ve dinin uygun gördüğü daire) ile sınırlandırılmıştır. Eğer bir ebeveyn veya eş, Allah’ın kesin emri olan bir hususu (namaz, tesettür veya sıla-i rahim gibi) yasaklıyorsa, o noktada itaat yükümlülüğü kalkar. İtaat kalksa bile, evladın ebeveynine karşı “isyan” etmesi değil, “hukukunu koruyarak emre uymaması” esastır. Yani saygısızlık etmeden, dini yükümlülüğünü yerine getirmeye devam etmelidir. Akrabalık bağlarını korumak (sıla-i rahim), Kur’an-ı Kerim’de birçok ayette emredilmiş ve bu bağı koparanlar (kat-ı rahim) şiddetle yerilmiştir. Dede ve nine, “mahrem” ve “usul” (asıl) kategorisindedir. Onları ziyaret etmek veya en azından iletişimde kalmak, sadece bir gelenek değil, dini bir vecibedir. Babanın çocuk üzerindeki velayet hakkı, çocuğu hayırlı işlere yönlendirmek ve onu korumak içindir. Çocuğu öz dedesinden ve ninesinden, sırf şahsi kırgınlıklar veya nefsani nedenlerle koparmak, velayet hakkının kötüye kullanılmasıdır ve şer’an geçerli bir sebep kabul edilmez. ​Fıkhın temel kaidelerinden biri olan “Lâ darara velâ dırâr” prensibi gereği; bir baba, çocuklarını annesinin ailesinden mahrum bırakarak hem çocuklara (psikolojik ve akrabalık bağı açısından) hem de karşı tarafa (evlat hasreti açısından) zarar vermektedir. İslam hukuku, bir hakkın başkasına zarar verecek şekilde kullanılmasına cevaz vermez. Babanın meşru isteklerine (eğitim, disiplin, ahlaki gelişim vb.) itaat etmek evladın görevidir. Ancak baba, çocuğun dedesine/ninesine gitmesini yasaklıyorsa, bu istek gayrimeşru bir istektir çünkü bir vacibin (sıla-i rahim) terk edilmesini istemektedir. ​Bu durumda anne, çocuklarını babanın bu haksız engellemesine rağmen —mümkünse çatışma çıkarmadan ve hikmetle— dede ve ninesine götürme gayreti içinde olmalıdır.