​Fıkıhta örtünme (setr-i avret), özellikle namazın şartlarından biridir. Yani namazın geçerli olması (sıhhati) için vücudun belirli kısımlarının örtülmesi bir zorunluluktur. Ancak namaz dışındaki zikir, dua, tesbihat veya Kur’an tilaveti gibi ibadetler “namaz” hükmünde değildir. ​Bir şeyin namaz içinde farz olması, namaz dışında da farz olmasını gerektirmez. ​Bu nedenle, namaz dışında Allah’ı zikrederken veya dua ederken başın kapalı olması, ibadetin sıhhat şartı (geçerlilik şartı) değildir. Allah’ın huzurunda olduğu bilinciyle, imkan varsa en güzel kıyafetlerle ve edebe uygun şekilde (başı örterek, kıbleye dönerek) dua etmek müstehap (sevilmiş, güzel görülmüş) kabul edilir. Fakat ​Kur’an-ı Kerim’de veya sahih sünnette, dua ederken başın örtülmesini emreden doğrudan bir nas (açık hüküm) bulunmamaktadır. Bu nedenle, kişinin kendi özel alanında, evinde, başı açık bir şekilde dua etmesi, abdest duaları okuması kesin olarak caizdir. Bu durumda kişi herhangi bir vebal işlemiş olmaz. ​Ayrıca abdest duaları, abdestin sünnetleri arasında zikredilen, abdest uzuvları yıkanırken okunan dualardır. Abdest alınan ortamlar (lavabo, banyo vb.) genellikle kişinin mahrem alanı olduğundan, burada başın açık olması zaten doğal bir durumdur. Fıkıh kitaplarında abdest dualarını okumak için başın örtülmesi gerektiğine dair hiçbir teknik zorunluluk zikredilmez.​Sonuç olarak; başı açık dua etmek “hilaf-ı evla” (daha iyi olanın tersi) olarak nitelendirilse bile, asla “mekruh” veya “haram” değildir. Kişi dilediği her an, her hal üzere (yatarak, oturarak, başı açık veya kapalı) Allah’a dua edebilir.