Kadının yanında bir mahremi (babası, kardeşi vb.) olsa dahi yabancı bir erkekle aynı odada oturmayı “sedd-i zerâi” (kötülüğe giden yolu kapama) prensibi nedeniyle caiz görmeyen alimlerin temel gerekçeleri şunlardır: Yabancı bir kişinin varlığı ortamdaki mahremiyet havasını dağıtacağı, taraflar arasında gayriihtiyari de olsa bir “göz ve gönül kayması” ihtimali doğuracağı muhakkaktır. Yanında mahrem olması fiziksel bir koruma sağlasa da, bakışların ve kalbin korunmasını garanti etmez. Bazı alimlere göre İslam’daki “hicab” (örtünme/perde arkasında olma) sadece kıyafetle değil, sosyal mesafeyle de ilgilidir. Mahremi olsa bile bir kadının yabancı bir erkekle aynı mecliste oturup konuşması, zamanla aradaki haya perdesinin incelmesine ve samimiyetin (teklifiyetin) artmasına yol açar. “Gençlik” ve “fitne korkusu” bu görüşteki alimlerin en çok üzerinde durduğu noktadır. Mahremin varlığına rağmen, özellikle genç yaştakiler için karşılıklı etkileşimin, ileride daha büyük hatalara kapı aralayabileceği hakikattir. Yabancı birinin bulunduğu mecliste kaçınılmaz olarak yapılan “hoşbeş” ve lüzumsuz sohbetler, dinen tavsiye edilen vakar ve ciddiyeti zedeleyeceği malumdur. Hicab ayetinde (Ahzab, 53); “Peygamberin hanımlarından bir şey istediğiniz zaman perde (hicab) arkasından isteyin. Bu, hem sizin kalpleriniz hem de onların kalpleri için daha temiz bir yoldur.” buyrulur. Ayetteki “kalplerin temizliği” vurgusuna dikkat çeken alimler, Peygamber hanımları gibi mübarek kişiler için bile “perde arkası” tavsiye ediliyorsa, normal insanların kalplerini korumak için aynı ortamda bulunmamasının çok daha gerekli olduğunu bildirirler. ​Nur Suresi 30-31. ayetlerde mümin erkek ve kadınlara “gözlerini haramdan sakınmaları” emredilir. Aynı odada oturmak (mahrem olsa bile) bakışları korumayı zorlaştırır, bu yüzden bu ortama hiç girmemek gerekir.