Müslüman olmayan akrabalarla ilişkiler, İslam hukukunda ve ahlakında “Sıla-i Rahim” (akrabalık bağlarını koruma) başlığı altında değerlendirilir. Bu konuda temel prensip, inanç farkı ne olursa olsun akrabalık bağını tamamen koparmamaktır. ​Kur’an-ı Kerim’de, anne-baba Müslüman olmasa ve hatta evladını şirke zorlasa bile onlarla dünyada iyi geçinilmesi emredilmiştir (Lokman Suresi, 15). Bu hüküm, diğer yakın akrabalar için de bir ölçü kabul edilir. Dolayısıyla prensip olarak akrabayı tamamen terk etmek caiz görülmez. ​Eğer akrabalarınızın yanında İslam’a uygun olmayan (alaycı, hakaret içeren veya günah sayılan) sözler konuşuluyorsa, bu sözlerden rahatsız olduğunuzu nazikçe belirtebilir ve konunun değiştirilmesini rica edebilirsiniz. Eğer uyarılarınıza rağmen dini değerlerle alay ediliyor veya ağır günahlar sözle teşvik ediliyorsa, o an o meclisi terk etmek veya o konuşma bitene kadar yanlarından uzaklaşmak İslamî bir tavırdır. Eğer ziyaretleriniz her seferinde sizin inancınıza saldırıya veya ciddi bir manevi zarara dönüşüyorsa, ziyaretleri seyreltmek, daha kısa tutmak veya sadece bayram/hastalık gibi özel durumlarda telefonla hal hatır sormak şeklinde bir “orta yol” tutulabilir. Şayet inancınıza yönelik ağır hakaretler ve saldırılar varsa, ziyaretiniz sizin dini hassasiyetlerinizi zayıflatıyorsa veya harama düşmenize sebep oluyorsa, sizi kendi inançsızlıklarına veya yanlış yollara çekmek için baskı yapıyorlarsa bu durumlarda uzak durmak uygun olur. ​Özetle, akrabalık bağını tamamen koparmak (hiç arayıp sormamak) doğru değildir. Ancak “günah işlenen veya dini değerlerin aşağılandığı” bir sofrada veya sohbette oturmak caiz değildir. Çözüm olarak; onlarla buluştuğunuzda konuyu kontrol etmeye çalışabilir, uygunsuz sözler başladığında müsait bir dille oradan ayrılabilir ve bağınızı koparmayacak kadar (telefonla aramak, ihtiyaçlarında yardımcı olmak gibi) bir mesafede durabilirsiniz.